"λάθε βιώσας"

2008-03-05T20:39:00.002+02:00

ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Λαγοκοιμαται....

Ποτε ποτε ανασαλευει και η καυτη ανασα με γλυφει....

Στεκω ακινητη.....
Σχεδον δεν ανασαινω...

Να μην ξυπνησει...

Να αργησει....
Να ξεχαστει...

Να ξεχασω κι εγω.....

Για λιγο...
για πιο πολυ...

Λουφαζει η ψυχη...
Γλυφει τις πληγες...
Ανακουφισμενη!
Λιγο πιο δυνατη αυτη την φορα...

Καθε φορα και μια μικρη νικη..
καθε πληγη και ενα βημα,
λιγο πιο σιγουρο
απο την τελευταια φορα....

Λαγοκοιμαται!

2008-03-01T15:45:00.002+02:00

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΟΥ.... ΜΑΝΟΥ !!!!!!

"Οποιος δεν φοβαται το προσωπο του τερατος,
παει να πει οτι του μοιαζει.
Και η πιθανη προεκταση του αξιωματος ειναι,
να συνηθισουμε τη φρικη,
να μας τρομαζει η ομορφια.
Ο Φρανκεσταϊν εγινε ποστερ και στολιζει
το δωματιο ενος ομορφου αγοριου..............
............................................................................
...........................................................................
Απο την ωρα που ο Φρανκεσταϊν γινεται στολισμα
νεανικου δωματιου,
ο κοσμος προχωραει μαθηματικα στην εκμηδενιση του.
Γιατι δεν ειναι που σταματησε να φοβαται,
αλλα γιατι συνηθισε να φοβαται.

Κι εγω με την σειρα μου δεν φοβαμαι τιποτα περισσοτερο,
απ'το μυαλο της κοτας.
Απ'το να υποχρεωθω να συνομιλησω με μια κοτα ή μ'ενα σκυλο,
ή τελος παντων, μ'ενα ζωο δυνατο που βρυχαται.
Τι να τους πω και πώς να τους το πω?
Και μηπως δεν ειναι εξευτελισμος,
αν επιχειρησω να μεταφρασω ή να καλυψω τις σκεψεις μου,
κατω απο φρασεις απλοϊκες και ηλιθια νοηματα,
για να καθησυχασω τυχον τη φιλυποψια μιας κοτας,
που ομως εχει ανωθεν τοποθετηθει για να μας ελεγχει
και να μας καθοδηγει?

Η υποταγη ή ο εθισμος σε μια τετοια συνυπαρξη,
ή συνδιαλλαγη, δεν προκαλει τον κινδυνο της αφομοιωσης
ή της ληθης, του πώς πρεπει,
του πως οφειλουμε να σκεφτομαστε,
να πραττουμε και να μιλαμε ?

Αναμφισβητητα αρχισαμε να το ανεχομαστε.
Και η ανοχη, πολλαπλασιαζει τα ζωα στη δημοσια ζωη,
τα ισχυροποιει και τα βοηθα να συνθεσουν με ακριβεια
τη μορφη του τερατος, που προϊσταται,
ελεγχει και μας κυβερνα................................"

Τα σχολια του Τριτου
Μανος Χατζιδακις

2008-02-20T23:12:00.010+02:00

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΙΡ !

Κι ενω νομιζα οτι η "ζωουλα" μου ειχε αρχισει
να "βολευεται" και παλι σ'ενα σχετικο ..."νιρβανα",
κι ενω αρχισα δειλα δειλα να ανασαινω και παλι ηρεμα, αργα-
και τα βραδια ο υπνος ξεκινησε και παλι να με αγκαλιαζει,
και ΄γω αφεθηκα, να βουλιαζω στα πουπουλενια ονειρα
και να κοιταζω γυρω μου γεματη ελπιδα,
ΧΡΑΤΣ !!!!
ΚΟΠΗΚΑ!!!!
Ενα στρογγυλο προσωπακι με καρφωσε με τα πληγωμενα ματια του
μεσα απο τον δεκτη της τηλεορασης
και το παραπονο του ξεχυθηκε ασυγκρατητο, αμειλικτο,
γεματο πονο, θυμο, απορια.....
"ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ !!!!!"
"ΖΗΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ!!!"

Γλυκο μου παιδι, αγορι μου τρυφερο, ψυχη της ψυχης ΟΛΩΝ ΜΑΣ,
ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ!!!
ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΜΕΛΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΞΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑ
ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΖΩΟΥΛΑ ΜΑΣ!!!

http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=90&news_id=28247

2008-02-16T20:18:00.002+02:00

ΧΙΟΝΙ

Λευκο, απαλο, βουβο.....
Σκεπαζει την ασχημια,
σκεπαζει την ψυχη...
Ανακουφιζει...
ζεσταινει....
προσφερει καταφυγιο...
Ληθη...
Αναπαυση...
...............
Καινουργιο ξεκινημα
απο την αρχη!

2008-02-13T19:17:00.003+02:00

Τι να πω ?

Βουλιαξα κυριολεκτικα μεσα στους δαιμονες μου.
Παλεψα, εκλαψα, παραδοθηκα, επεσα, ξανασηκωθηκα......
Κι εσεις να με ρωτατε που ειμαι και ΄γω να μην μπορω να αρθρωσω λεξη....
Μου λειψατε.....
Ειμαι εδω !

Στηλωνω την ψυχη και παλι !!!

2007-12-01T17:06:00.000+02:00

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Χαθηκα...
Μεσα στα γεγονοτα ...

Μεσα στις σκεψεις...

Μεσα στα συναισθηματα...

Μεσα σε τοσα και τοσα που ουτε ονομα δεν μπορω να τους βαλω...

Μικρη εβλεπα εναν εφιαλτη, ξανα και ξανα ο ιδιος

Το στομα μου γινοταν ξαφνικα μια μεγαλη σπηλια,

τα δοντια μου γιγαντιοι βραχοι

και ξαφνικα ολο μου το ειναι γινοταν αυτο το τεραστιο στομα.

Δεν υπηρχε τιποτα αλλο εκτος απο αυτο.

Και εγω χανομουν μεσα του.....

Εχω παψει εδω και αρκετα χρονια να βλεπω αυτον τον εφιαλτη.

Ποτε ποτε ομως γυρναει.....

και χανομαι παλι....

2007-10-28T21:39:00.000+02:00

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΔΕΛΦΗ" ΨΥΧΗ ΜΟΥ !!

All my life was a paper
What's plain, pure and white
Till you moved with your pen
Changing moods now and then
Till the balance was right
Then you added some music
Every note was in place
And anybody could see
All the changes in me
By the look on my face

And you decorated my life
Created a world where dreams are apart
And you decorated my life
By painting your love all over my heart
You decorated my life
Like a rhyme with no reason
And an unfinished song
There was no harmony
Life meant nothing to me
Until you came along
Then you brought out the colors
What a gentle surprise
Now I'm able to see all the things life can be
Shining soft in your eyes

And you decorated my life
Created a world where dreams are apart
And...and you decorated my life
By painting your love all over my heart
you decorated my life

2007-10-15T21:41:00.000+03:00

ΑΚΟΥΤΕ?......ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑ!

Αυτο το ποιημα του Αλεξανδρου το δημοσιευσα προσφατα.
Δεν λεει να ξεκολλησει απο το μυαλο μου!
Μου φαινεται ΤΟΣΟ επικαιρο!

Κι ομως δεν αυτοκτονησα.
Ειδατε ποτε κανεναν ελατο
να κατεβαινει μοναχος τουστο πριονιστηριο?
Η θεση μας ειναι μεσα δω σ'αυτο το δασος
Με τα κλαδια κομμενα
μισοκαμενους τους κορμους
Με τις ριζες σφηνωμενες μεσ' στις πετρες!

(Αρης Αλεξανδρου)

2007-10-15T21:34:00.000+03:00

Ηλεκτρονική Δράση των blogs για το Περιβάλλον στο Διαδίκτυο
(απο το blog της kalliophs - http://ilioporeia.blogspot.com/)

Ένα θέμα. Μια μέρα. Χιλιάδες φωνές.
Στις 15 Οκτωβρίου, οι bloggers απ’ όλο το διαδίκτυο θα ενωθούν με σκοπό να ευαισθητοποιήσουν τους αναγνώστες τους για ένα μοναδικό και σημαντικό θέμα – ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Κάθε ένας blogger θα αναρτήσει ένα κείμενο σχετικό με το περιβάλλον, προβάλλοντάς το με την προσωπική του ματιά. Ο στόχος μας είναι να προκαλέσουμε έναν γενικό διάλογο για ένα καλύτερο μέλλον.
Η Ημέρα Ηλεκτρονικής Δράσης επιδιώκει τη μαζική συμμετοχή. Αυτό σημαίνει ότι σε χρειαζόμαστε! Εδώ είναι 3 τρόποι που μπορείς να συμμετέχεις:
Ανάρτησε στο blog σου ένα θέμα σχετικό με το Περιβάλλον την Ημέρα της Ηλεκτρονικής Δράσης (15 Οκτωβρίου)
Δώρισε τα κέρδη της ημέρας σε μια περιβαλλοντική φιλανθρωπία.
Διάδωσε την Ημέρα Ηλεκτρονικής Δράσης στο διαδίκτυο.
Θα βρείτε πληροφορίες (στα αγγλικά) εδώ: http://blogactionday.org/

2007-10-14T14:52:00.000+03:00

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Ενα μικρο αυτοκινητο μπαινει με φορα στον μονοδρομο
πανω στον οποιο κινουμαι.
Σταματω και απο το ανοιχτο παραθυρο μου, επισημαινω στον οδηγο
οτι βρισκεται σε μονοδρομο.
"Το ξερω " ερχεται κοφτα και ενοχλημενα η απαντηση.
"Αυτο σας κανει διπλα παραβατη", απαντω.
Μαρσαρει ανυπομονα, με εντονη την δυσφορια ζωγραφισμενη
στο προσωπο. Περιμενει να προχωρησω για να συνεχισει...
στον μονοδρομο!
Μπαινω στον πειρασμο να σβησω την μηχανη και να ριζωσω εκει!
Να μην προχωρησω ουτε μισο μετρο, μεχρι να υποχρεωθει να κανει
οπισθεν και να βγει απο τον μονοδρομο.
Η περασμενη ωρα και η σκεψη του παιδιου μου να με περιμενει
εξω απο καποιο αθλητικο κεντρο να το μαζεψω, με κανουν να καταπιω
την οργη μου και να προχωρησω.
Βλεπω απο τον καθρεπτη μου τον παραβατη να γκαζωνει(!) και
να συνεχιζει την τρελη του πορεια σε ολο το μηκος του μονοδρομου!
Σκεφτομαι οτι πολλων ανθρωπων η ζωη ειναι ενας μονοδρομος.
Χωρις συνοδοιπορους με τους οποιους θα μοιραστουν και θα απολαυσουν τη διαδρομη.
Ενας στενος μονοδρομος, που δευτερος δεν χωρα (για τριτο ουτε λογος)
και που εσφαλμενα εχουν την ψευδαισθηση οτι ειναι οι αποκλειστικοι
ιδιοκτητες. Πραγμα που τους δινει την λανθασμενη εντυπωση οτι μπορουν να κανουν ο,τι θελουν, οπως το θελουν, οποτε και οπου το θελουν!!!!

Πλανωνται πλανην οικτραν!

Ποσο μονοι πρεπει να ειναι μεσα στην πλανην τους!

2007-10-09T18:42:00.000+03:00

ΑΧ! ΒΡΕ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ....

"...................................................
'Ετσι κι εγώ κάποτε έπεσα
Ψηλά από την πλάνη της αλήθειας μου
Από τους πόθους της μέρας μου
Κουρασμένος από τη μέρα, άρρωστος από το φως
- Βούλιαξα μέσα στο βράδυ και τους ίσκιους
Καμένος και διψασμένος από μια αλήθεια:
Θυμάσαι, θυμάσαι, θερμή καρδιά
Πόσο διψούσες τότε?
Τότε ας εξοριστώ
Από κάθε αλήθεια
Μόνο τρελός!
Μόνο ποιητής! "

Το τραγουδι της μελαγχολιας

2007-09-27T22:11:00.000+03:00

SIGMUND FREUD ........

ΠΟΣΟ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ

ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ

ΟΤΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΝ !

2007-09-14T21:46:00.000+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ!! ΑΝΑΨΤΕ ΕΝΑ ΚΕΡΙ

Mη σπάσετε την αλυσίδα... μέχρι το τέλος του χρόνου πρέπει να ανάψουμε περισσότερα από 4,000,000 κεριά στείλτε το e-mail σε όσους περισσότερους μπορείτε. Ανοίξτε την παρακάτω διεύθυνση και ακολουθήστε τις οδηγίες μέχρι το τέλος. Ανάψτε ένα κερί κατά της παιδικής πορνογραφίας . Είναι σημαντικό.

2007-09-13T12:49:00.000+03:00

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
(κατι που ειχα γραψει παλιοτερα)

Οι πολιτικοι δινουν συνεντεύξεις συχνα
Προβαρουν τα λογια τους στο σπιτι φωναχτα

Στηνονται μπροστα στον καθρεφτη και μιλουν
Πρεπει οπωσδηποτε να φανουν καλοι
Πρεπει να πεισουν οτι ειναι οι δυνατοι

Θελουν να νομιζω οτι ζω καλα
οτι ειμαι ευτυχισμενη οτι ειμαι μια χαρα

Πρεπει να με πεισουν οτι μονο αυτοι
θα με προστατεψουν απο την βροχη

Κανουν λοιπον προβες καθημερινα
Πρεπει να πιστεψω οτι καποιος μ'αγαπα

Θελουν να με πεισουν να τους αφεθω
Αλλωστε ειναι ο μονος τροπος λενε για να σωθω

Πρεπει να σταματησω να σκεφτομαι εγω
Ειναι εδω αυτοι, για να ξεκουραστω

Θα μου δωσουν δανειο λενε υψηλο
Σπιτι, αυτοκινητο για να μη μιλω

Το μυαλο ναρκωνεται απο το μπλα μπλα
Αλλωστε κουραστηκε να αντιμιλα

Μπαινω στ' αυτοκινητο και χαμογελω
Ριχνω μια ματια στον πολιτικο

"Ολα ειναι ενταξει" λεει με χαρα,
"Εισαι μεσ' στο συστημα εισαι ΜΙΑ ΧΑΡΑ"
"Φευγω ομως τωρα, ειμαι βιαστικος
εχω παλι προβα, πρεπει να δειχνω σωστος"

Μενω παλι μονη μεσ' τ'αυτοκινητο.
Οδηγω στο δρομο ειμαι μια χαρα.
Αρχισε να βρεχει, οχι δυνατα

Ειναι απο το δακρυ που αργοκυλα.......

2007-09-01T14:46:00.000+03:00

ΑΚΟΥΤΕ?......ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑ!

Κι ομως δεν αυτοκτονησα.
Ειδατε ποτε κανεναν ελατο να κατεβαινει μοναχος του
στο πριονιστηριο?
Η θεση μας ειναι μεσα δω σ'αυτο το δασος
Με τα κλαδια κομμενα μισοκαμενους τους κορμους
Με τις ριζες σφηνωμενες μεσ' στις πετρες!

(Αρης Αλεξανδρου)

2007-08-27T18:47:00.000+03:00

ΑΡΓΗΣΑ....

Αργησα πολυ να γυρισω...
Σχεδον ξεχασα πως ειναι το εδω...
Με το που πατησα το ποδι μου ομως παλι στην πατριδα,
ενα δυνατο χαστουκι επανεφερε την μνημη μου....
.....................................................................................................
Αχ! πατριδα μου γλυκια...
ουτε παροδικη αμνησια δεν μου επιτρεπεις να παθω!
Και ειχα τοσα να διηγηθω στους φιλους......
Τωρα σιωπω ευλαβικα
και θρηνω μαζι με ολους.....

2007-07-16T08:59:00.000+03:00

ΦΕΥΓΩ !!!!!

Για ενα ταξιδι που ονειρευομουν χρονια.
Για εναν πολιτισμο τοσο διαφορετικο.
Για ενα μερος του πλανητη τοσο μακρινο.
Ολες οι αισθησεις μου προσμενουν.
Ανυπομονουν να εξερευνησουν το καινουργιο.
Ευλογημενη διαφορετικοτητα.
Μας κανεις τοσο πλουσιους.
Μας κανεις πιο σοφους!

Καλο καλοκαιρι φιλοι καλοι.

2007-07-09T15:49:00.000+03:00

DAS LEBEN DER ANDEREN
Οι ζωές των άλλων.

Οταν η μοναξια σου που σε αλλοτριωνει καθημερινα,

ακουμπα με λαχταρα πανω στην ζωη των αλλων,

για να ρουφηξει χυμους ζωης, που ποτε δεν γνωρισε.

Να ακουσει ηχους που πριν δεν ηξερε οτι υπαρχουν.

Να ξεκλειδωσει διστακτικα την ψυχη που δεν εμαθε να αγαπα.

Να συγκλονιστει απο το αγγιγμα των ανθρωπων.

Να αφεθει σιγα σιγα στην εκσταση που δημιουργει η ζωη.

Να αγαπησει πιο πολυ και πιο δυνατα απο τον καθενα.

Να ταξιδεψει με την σονατα των καλων ανθρωπων.

Σ'ενα κοσμο που ειχαν πει οτι δεν υπαρχει.

Κι ομως ηταν παντα εκει

και περιμενε να ανακαλυφθει

Απο εσενα,

απο εμενα,

απο τον καθενα....

Μια ταινια που επαιξε με ευαισθητες νοτες της ψυχης μου.

2007-07-02T21:42:00.000+03:00

Η ΤΑΒΕΡΝΑ

Η βαρκα πλησιασε στο λιμανι.
Γλυστρουσε αναλαφρα πανω στο σκοτεινο νερο.
Διεκρινα την αξιολατρευτη μουσουδα ενος
μεγαλοσωμου σκυλου στην πλωρη.
Ακριβως πισω του, το αφεντικο του με επιδεξιες
μανουβρες οδηγουσε την βαρκα στο προκαθορισμενο σημειο.
Μολις ακουμπησε στην προκυμαια, ο σκυλος πεταχτηκε στην στερια
και χαρουμενος ετρεξε να κυνηγησει μια γατα.
Ο ψαρρας πηδηξε κι αυτος εξω, εδεσε την βαρκα
και προχωρησε στην προκυμαια.
Καθως σταθηκε κατω απο ενα φαναρι, προσεξα
οτι ηταν μεγαλος σε ηλικια, αλλα το σχεδον
εφηβικο κορμι του σε ξεγελουσε.
Ηταν αξυριστος και το αρμυριασμενο του
προσωπο σκαμμενο απο τον ηλιο και την θαλασσα.
Μια παρεα που μολις ειχε βγει απο ενα μεγαλο καϊκι
που ηταν πιο κει αραγμενο, σταματησε και τον χαιρετησε.
Φαινοταν οτι γνωριζονταν απο παλια.
Ειχαν αυτη την οικειοτητα, που ερχεται με τα χρονια.
Αφου ανταλλαξαν καποιες κουβεντες χαμηλοφωνα,
ακουσα καποιον απο την παρεα που υψωσε την φωνη ,να λεει
στον ψαρρα.."Ελα Γιαννη, δεν σηκωνω κουβεντα. Θα ερθεις
να πιεις μια μπυρα μαζι μας"
Ο ψαρρας προφανως ειχε αντιρρησεις, αλλα στο τελος ακολουθησε
σχεδον απροθυμα, προς την κοντινη ταβερνα.
Η παρεα καθισε και μονο ο ψαρρας στεκοταν ορθιος
στο εμπα της ταβερνας. Ηταν φανερο οτι ενιωθε εξω απο τα νερα του.
Η παρεα συνεχισε να τον προσκαλει να κατσει.
Εκεινη την στιγμη ηρθαν οι μπυρες.
Τοτε μονο πλησιασε στο τραπεζι, πηρε το ποτηρι του,
τσουγκρισε με ολους, με πολυ φιλικη διαθεση
και αφου ανταλλαξαν στο ποδι μερικες κουβεντες ακομη,
εκανε μεταβολη και ξαναγυρισε στην βαρκα του.
Αφησε το ποτηρι σ'ενα πεζουλι , στην προκυμαια,
μπηκε στην βαρκα, και εβαλε καθαρο νερο και τροφη
για τον σκυλο.
Μολις σφυριξε, ο μεγαλοσωμος φιλος του εμφανιστηκε
και αρχισε να τρωει λαιμαργα.
Τοτε μονο, φανηκε ο ψαρρας να ησυχαζει.
Καθισε στο πεζουλι,με γυρισμενη την πλατη στην στερια,
ξυπολητος, γυμνος απο την μεση και πανω,
πηρε την μπυρα και πριν την γευτει,
κοιταξε με λατρεια τον σκυλο του
"Ελα, τρωγε κι εσυ, να το φας ολο"
του ειπε με τρυφεροτητα.
Αναψε ενα τσιγαρο και βυθισε το βλεμμα του στην θαλασσα.
Μπροστα του ειχε, ο,τι αγαπουσε πανω στην γη.
Αυτος ηταν ο κοσμος του....

2007-06-25T21:27:00.000+03:00

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Κοιτας επιμονα το σκοταδι. Εχεις στηλωσει τα ματια
εδω και τοσες ωρες και το κοιτας.
Τεντωνεις τ'αυτια της ψυχης και αφουγκραζεσαι.
Με τις ευαισθητες χορδες σου,
συλλαμβανεις αδιορατους ηχους,
ανυπαρκτους για τους αλλους.
Διακρινεις ανεπαισθητες κινησεις,
αθεατες για τον υπολοιπο κοσμο,
τοσο ξεκαθαρες για σενα.
Μονο σ'εσενα φτανει ο λυγμος,
που ειναι τοσο καλα κρυμμενος
μεσα στην νυχτα που διαλεξε να ζησει.
Τεντωνεις τα χερια και χαιδευεις
το αυλο περιγραμμα που λατρευεις.
Αφηνεσαι να χαθεις μεσα στην αγκαλια της.
Αυτη ειναι παντα εκει.
Κι ας μην την βλεπουν οι αλλοι.
Εσυ ξερεις....

2007-06-20T18:53:00.000+03:00

ΤΟ ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ

Εχετε παρατηρησει τι συμβαινει, λιγο πριν αδειασουν οι μπαταριες
στο τηλεκοντρολ?

Καποιες φορες πατατε το κουμπι και αυτο ανταποκρινεται,
καποιες αλλες παλι, μοιαζει να ειναι νεκρο.

Καπως ετσι ειμαι κι εγω αυτες τις μερες.

Μια καταφερνω να λειτουργω και μια βρισκομαι
σε πληρη αδρανεια.

Οσο κι αν δινει εντολη ο εγκεφαλος για καποια δραστηριοτητα,
το σωμα αρνειται να εκτελεσει την εντολη.

Λετε να φταιει η ζεστη, ή πρεπει να αλλαξω μπαταριες?

..............................................................
..............................................................
Μηπως ξερει κανεις σας, τι ειδους μπαταριες χρησιμοποιουμε
και που μπορω να τις βρω?
..............................................................
..............................................................
..............................................................
..............................................................

Αχ! να ηταν τοσο απλα τα πραγματα!!!

2007-06-17T19:36:00.000+03:00

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ!!

Βρεθηκα μεσα σ'ενα νοσοκομειο για λιγες μερες.
Ετσι, ξαφνικα, απρογραμματιστα.
Ενα πολυ δικο μου ατομο, επρεπε να κανει καποιες
επειγουσες εξετασεις.
Ημουν εκει, μαζι του, συνεχως.
Ανασαινα την αγωνια του, τον φοβο του,
την ελπιδα του.
Βρεθηκαμε σ'ενα κτιριο γεματο πεσμενους σοβαδες,
σκουριες στα υδραυλικα, αθλιες τουαλετες.
Και εκει μεσα σ'αυτην την τριτοκοσμικη εγκαταλειψη
ειχε γινει ενα μικρο θαυμα.
Νοσηλευτες και νοσηλευτριες με περισσια ευσυνειδησια
προσπαθουσαν να διατηρησουν το χαμογελο, μεσα σ'ενα περιβαλλον
που δεν γινοταν καταθλιπτικο απο τους ασθενεις και την αγωνια τους,
αλλα απο το ιδιο, καθεαυτο το ετοιμορροπο κτιριο.
Σκεφτηκα ολες τις μοντερνες θεωριες, για το ποσο επηρεαζει
το εργασιακο περιβαλλον την αποδοση των εργαζομενων και
χαμογελασα κοιταζοντας γυρω μου.
Εδω μεσα αργοπεθαινεις!!!

Το θαυμα ομως ειχε και συνεχεια.
Εφτασε η μερα που θα παιρναμε εξιτηριο.
Ευτυχως ολα πηγαν καλα.
Και την στιγμη που ο γιατρος μας δινει τις τελικες οδηγιες,
χωρις να ξερω εγω τιποτα, απλωνει αδεξια το χερι του
ο γλυκος μου και κανει να δωσει ενα τοσο δα μικρο φακελλακι.
Τσαλακωμενο μεσα στην φουχτα του, το εκρυβε απο εμενα, γιατι
χρονια τωρα ξερει τις αποψεις μου για το θεμα αυτο.
Δεν προφτασε να αγριεψει η ματια μου και να πεσει πανω στην
κουρασμενη, απο τα χρονια ,πλατη του και ακουω τον γιατρο να λεει...
"Σας παρακαλω, την δουλεια μου κανω και πληρωνομαι γι'αυτο.."
Η συγχυση μου ηταν απεριγραπτη. Να θυμωσω για την απροβλεπτη κινηση,
να συγχαρω τον ανθρωπο-επιστημονα που τοσες μερες ειχε σκυψει
με αγαπη επανω μας,
να φωναξω με δυναμη προς καθε υπευθυνο αυτου του τοπου,
"Βοηθηστε αυτους τους ανθρωπους, που δουλευουν
μεσα σε αυτο το απανθρωπο συστημα Υγειας, γιατι κατω απο τετοιες
αθλιες συνθηκες, δεν ξερω ποσο ακομα θα αντεξουν να ειναι ανθρωποι!!!"

Σας ευχαριστουμε!

2007-06-05T17:28:00.000+03:00

ΘΑ ΖΗΣΕΙ !!!!!!

Συμπηρωνω κατι φορμες για μια συναντηση.
Δουλεια ρουτινας.
Η TV αφημενη εδω και ωρες ανοιχτη για παρεα,
δειχνει την εκπομπη της Αννας Δρουζα.
Αφηρημενα ακουω τις συζητησεις που προκυπτουν
επειτα απο τηλεφωνηματα τηλεθεατων, που αναζητουν
συμβουλες για θεματα που τους απασχολουν σχετικα με τα παιδια τους.
Καποια κυρια που δινει συμβουλες, υποθετω οτι ειναι
ψυχολογος, γιατι "μιλαει" την γλωσσα της λογικης.
Καποια στιγμη, την προσοχη μου τραβαει μια αδυναμη
φωνη, που κλαιγοντας ανακοινωνει, οτι πριν λιγο
καιρο ανακαλυψε οτι ο γιος της ειναι ομοφυλοφιλος.
Η ψυχολογος της απαντα οτι ειναι υπερβολικα ταραγμενη,
σε σχεση με το γεγονος, γιατι η ομοφυλοφυλια δεν ειναι
καποια ανιατη ασθενεια.
Η μητερα παραδεχεται οτι τον τελευταιο καιρο εχει παει σε
πολλους ειδικους, που της "κοπανανε" το ιδιο πραγμα.
"Δεν συμβαινει στο δικο σας παιδι, γι'αυτο μου τα λετε αυτα"
αγριευει, απο το τηλεφωνο.....
Ενα τηλεφωνημα με αναγκαζει να κλεισω την τηλεοραση,
κι ετσι δεν ξερω πως εξελιχθηκε η κουβεντα.
Ομως το περιστατικο αυτο, καθως και αλλα παρομοια
που συναντω καθημερινα, με κανουν να προβληματιστω
για αλλη μια φορα.
Τι ελπιδες εχει να γινει αποδεκτη η διαφορετικοτητα του καθενος,
οταν ακομα κουβαλαμε σαν ανθρωποι τετοια ταμπου.
Οι σεξουαλικες προτιμησεις του καθενος ειναι ενα
αυστηρα προσωπικο θεμα και σε καμια περιπτωση δεν
μπορει να γινει κριτηριο αξιολογησης και διαχωρισμου.
Και επειδη πολλες φορες , οταν καποιος διατυπωνει
παρομοιες αποψεις με τις δικες μου, υπαρχουν πολλοι
καχυποπτοι που μιλανε για κρυφοομοφυλοφυλους,
ΟΜΟΛΟΓΩ οτι,
δεν ειχα ποτε διαθεση για ομοφυλοφυλικες σχεσεις,
και ειμαι μητερα δυο μικρων αγοριων,
στα οποια πασχιζω να εμπνευσω
σεβασμο και αποδοχη για το διαφορετικο.
Αυτα...

2007-06-03T15:56:00.000+03:00

ΔΕΝ ΣΕ ΛΗΣΜΟΝΩ

Σ'ειδα μοναχα μια στιγμη, μα δεν σε λησμονω,

εχει η καρδια μου την γλυκειαν εικονα σου κρατησει,

ησουν πεφταστερι, μια βραδυα που πεφτει απο τον ουρανο,

και που σκορπιζει γυρω του, μια λαμψη πριν να σβησει.

Σ'ειδα μοναχα μια στιγμη. Σε πηγαιναν για κει...

Κ'εσυ, φυσουσες στις ψυχες την πιστη, ολο το δρομο,

κ'ειχες μια σπιθα στη ματια, απ'τη φωτια που καιει τον κοσμο.

Σ'ειδα μοναχα μια στιγμη, σε μια στροφη μιας δινης,

και σ'αρπαξα και σ'εκλεισα μεσ' στης ψυχης μου τ'αδυτα,

το δρομο να μας δειχνεις.

Φωτης Αγγουλες

2007-06-01T08:30:00.000+03:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

2007-05-30T19:01:00.000+03:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ "ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ"!!!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ 1ης ΙΟΥΝΙΟΥ
Αναδημοσιευση απο το blog ,http://yperoptix.blogspot.com/

1. ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ, ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ BLOGS ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΟΥΝ ΕΝΑ POST ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΤΙΤΛΟ.
Ο μέχρι τώρα προτεινόμενος τίτλος ήταν «Η ΑΜΑΛΙΑ ΖΕΙ» (ωστόσο υπήρξαν αρκετές αντιρρήσεις). Άλλοι προτεινόμενοι τίτλοι θα μπορούσαν να είναι «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ», «ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ», «ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ» ή απλά το κάπως ουδέτερο (αλλά συναισθηματικά φορτισμένο) «ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ».
Μέχρι απόψε το βράδυ πρέπει να έχει ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα και να ενημερωθούν όλοι με σχόλια στα blog τους, mail ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

2. ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ, ΘΑ ΑΝΑΡΤΗΘΕΙ (εδώ και αλλού) ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΟΙΝΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ:
α) ΘΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ,
β) ΘΑ ΣΤΗΛΙΤΕΥΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ,
γ) ΘΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ.
Ήδη έχουν γίνει αρκετές προτάσεις για το τι ακριβώς θα πρέπει να γράφει αυτό το κείμενο. Εφόσον δεν έχει κανείς αντίρρηση, θα αποπειραθώ να κάνω μια σύνθεση και θα την αναρτήσω απόψε το απόγευμα, ώστε να γίνουν οι όποιες διορθώσεις και να συμφωνήσουμε όλοι σε μία τελική μορφή του.

3. ΕΧΕΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΗΔΗ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ BANNER (που οδηγεί με link στο blog “fakellaki.blogspot.com” της Αμαλίας). ΤΟ BANNER ΑΥΤΟ ΘΑ ΑΝΑΡΤΗΘΕΙ ΣΕ BLOGS & SITES, ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΨΕΙ MAILS ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΛΟΥΝ ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΥΠΩΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΟΙΝΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ.
(περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω).

ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ BANNER ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΡΟΓΙΑ

http://krogias.blogspot.com/

Τις τελευταίες ημέρες έχουν εμφανιστεί πολλά διαφορετικά banners και εκδοχές τους. Καλό θα ήταν να συμφωνήσουμε ότι αυτό είναι το τελικό και να το χρησιμοποιήσουμε όλοι. Όποιος έχει σημαντικές ενστάσεις ας τις εκφράσει τώρα.(Προσωπική μου άποψη είναι ότι η εικόνα του βλέμματος της Αμαλίας είναι πιο δυνατή από τη Νίκη της Σαμοθράκης, η οποία αποτελεί ένα κάπως παραπλανητικό σύμβολο).

4. ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ BANNER ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΛΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΜΕ E-MAIL ΣΕ:
α) ΦΙΛΟΥΣ & ΓΝΩΣΤΟΥΣ (με την παρότρυνση να το στείλουν κι εκείνοι σε όσες περισσότερες διευθύνσεις μπορούν)
β) ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΥΠΟΥΡΓΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ, ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥΣ & ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, κλπ.
Όσο πιο πολλά mail λάβουν τόσο το καλύτερο. Για μια πλήρη λίστα επισκεφτείτε τα blogs του pølsemannen και της aphrodite. Ειδικά για τα ΜΜΕ, θα συνταχθεί κι ένα σύντομο και περιεκτικό δελτίο τύπου.

5. ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΥΠΩΣΟΥΝ (αύριο Πέμπτη 31-5) ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ & BANNER, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ.
Αν δεν βρεθεί εγκαίρως κάποιο τυπογραφείο να αναλάβει αφιλοκερδώς να τυπώσει φυλλάδια, θα ξοδέψουμε λίγο χαρτί παραπάνω και λίγο μελάνι από τους εκτυπωτές μας.

6. ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΙΑΤΡΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙΤΕ. ΕΠΙΜΕΙΝΕΤΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΜΗΝ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕΤΕ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΗ.

7. ΟΣΟΙ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΔΩΡΕΑ, ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ «ΕΛΠΙΔΑ» ΓΙΑ ΤΟ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΑΥΤΗ ΥΠΗΡΞΕ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ.
Εναλλακτικά, μπορείτε να καταθέσετε χρήματα όπου εσείς κρίνετε καλύτερα. Οι δωρεές είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δε χρειάζεται να δημοσιοποιούνται. Ούτως ή άλλως, ο σκοπός αυτής της κινητοποίησης είναι η διαμαρτυρία για ένα άδικο σύστημα υγείας και όχι η ενίσχυση κάποιου φιλανθρωπικού ιδρύματος.

8. ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑΛΕΙ ΜΕ E-MAIL ΣΕ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ, ΣΧΕΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟ.
Αν δεν γνωρίζετε άπταιστα κάποια γλώσσα σας παρακαλώ να μην επιχειρήσετε να το μεταφράσετε. Ήδη έχουν προσφερθεί αρκετοί. Θα ενημερωθείτε με update σχετικά με το ποιοί έχουν αναλάβει τη μετάφραση (οι οποίοι θα έχουν και την ευθύνη να της δημοσίευσης στο blog τους για να το κατεβάσουν κι οι υπόλοιποι).

9. Η 1η ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ Η ΑΡΧΗ. ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ.
(Όπως η δημιουργία ενός ενημερωτικού βίντεο που θα ανεβεί στο youtube, συλλογές υπογραφών, στοιχειοθετημένες καταγγελίες για παράνομο χρηματισμό γιατρών, γραφειοκρατικές κωλυσιεργείες και διαπλεκόμενα συμφέροντα φαρμακευτικών εταιρειών και ιατρικού κατεστημένου, κλπ).

10. ΤΕΛΟΣ, ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ ΜΕ ΣΧΟΛΙΟ ΤΑ BLOGS ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ή ΝΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ BLOG.

ΓΙΑ ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ ή ΣΤΕΙΛΤΕ MAIL ΣΤΟ yperoptix@yahoo.gr

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΣΑΣ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

2007-05-29T09:49:00.000+03:00

ΑΜΑΛΙΑ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ....

Σημερα καποιες εφημεριδες και τηλεοπτικα καναλια μιλανε για σενα...

2007-05-28T09:30:00.001+03:00

ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ!

2007-05-25T23:31:00.000+03:00

ΑΜΑΛΙΑ ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ ..........

"........................................
Άν τουλάχιστον, μέσα στούς ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία."

ΠΡΕΒΕΖΑ
Κ. Καρυωτάκη

2007-05-23T22:07:00.000+03:00

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ?

Βουτας καθε μερα μεσα στην θαλασσα των αμφισβητησεων
που εσυ διαλεξες να ταξιδεψεις
Αρπαζεις το κονταρι και σαν αλλος Δον Κιχωτης
ορμας στους ανεμομυλους που εστησες μπροστα σου
Πολεμας να εξαφανισεις αμφιβολιες και φοβους
με την "βαρια" λογικη
Ξεγλιστρουν ομως σαν φιδια
και ταραζουν την συνειδηση σου
Πιεζεσαι να δημιουργησεις καινουργιες αναμνησεις
μεσα απο τα ερειπια που κουβαλας μαζι σου
Κοιτας συνεχως πισω σου
σαν να σε ακολουθει ενας αορατος εχθρος
Ο μονος εχθρος ειναι ο ιδιος σου ο εαυτος
Κοιτα στο καθρεφτη
Σε κοιτα ενα προσωπο που θυμιζει χαμογελαστη γροθια!

2007-05-19T10:45:00.000+03:00

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!!
Ενα επαγγελματικο ταξιδι στο Λονδινο που ηταν προγραμματισμενο
για λιγες ημερες, εξελιχθηκε σε ενα απροσμενα ευχαριστο συνδυασμο
δουλειας και διασκεδασης. Καποια ραντεβου που μεταφερθηκαν,
καποιες πτησεις που ακυρωθηκαν, καποιοι συνεργατες που εμφανιστηκαν
τελευταια στιγμη, και να που βρεθηκα για σχεδον δυο εβδομαδες
στην βρετανικη πρωτευουσα. Εδω "εσκαγε ο τζιτζικας" απ'οτι μαθαινα
και εγω απολαμβανα την ελαφρια βροχουλα που συνοδευε η απαραιτητη δροσια.
Γυρισα αρκετα κουρασμενη σωματικα, αλλα ανανεωμενη ψυχολογικα.
Βουτω λοιπον και παλι στην εδω πραγματικοτητα, εχοντας για παρεα
τις βολτες διπλα στο ποταμι, τις βραδυνες εξορμησεις στο Soho,
μια απρογραμματιστη σταση στο St.Jame's Park ,μια εκθεση ζωγραφικης
στην Royal Academy of Arts με αγνωστα εργα του Monet, και την εκπληκτικη
Jessica Lange στο The Glass Menagerie του Tennessee Williams!!!
Καλως σας βρηκα....

2007-05-02T20:14:00.000+03:00

SLIPPING THROUGH MY FINGERS

Εσκυψε και πηρε μια χουφτα χωμα..
Το ετριψε απαλα αναμεσα στα δαχτυλα
και το κοιταξε καθως αυτο γλιστρουσε
και το παρασερνε το αερακι
περα στης μνημης το βουνο
Ποσες στιγμες γλιστρησαν
με τον ιδιο τροπο
μεσα απο την ζωη
Ποσα χαμενα βλεμματα
ποσες λεξεις φτερουγισαν μακρια
ποσες αγκαλιες που
απλα δεν ειχε τον χρονο
να δωσει...
να παρει...
Γλιστρουν μεσα απο τα δαχτυλα...
Κι ο χρονος δεν σταματα...

Το εγραψε ο Bjorn για την κορη του...

Schoolbag in hand, she leaves home in the early morning
Waving goodbye with an absent-minded smile
I watch her go with a surge of that well-known sadness
And I have to sit down for a while
The feeling that I'm losing her forever
And without really entering her world
I'm glad whenever I can share her laughter
That funny little girl

Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
The feeling in it
Slipping through my fingers all the time
Do I really see what's in her mind
Each time I think I'm close to knowing
She keeps on growing
Slipping through my fingers all the time

Sleep in our eyes, her and me at the breakfast table
Barely awake, I let precious time go by
Then when she's gone there's that odd melancholy feeling
And a sense of guilt I can't deny
What happened to the wonderful adventures
The places I had planned for us to go
(Slipping through my fingers all the time)
Well, some of that we did but most we didn't
And why I just don't know

Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
The feeling in it
Slipping through my fingers all the time
Do I really see what's in her mind
Each time I think I'm close to knowing
She keeps on growing
Slipping through my fingers all the time

Sometimes I wish that I could freeze the picture
And save it from the funny tricks of time
Slipping through my fingers

Slipping through my fingers all the time

Schoolbag in hand she leaves home in the early morning
Waving goodbye with an absent-minded smile

2007-04-29T12:20:00.000+03:00

JESUS CHRIST SUPER STAR HELP US!!!!!!!!!

Βραδυ Σαββατου. Μολις εχουμε βγει απο το θεατρο Badminton,
οπου απολαυσαμε οικογενειακως το θρυλικο musical,
Jesus Christ Super Star..
Εξω απο το θεατρο βρισκεται μια μικρη ομαδα ανθρωπων
που μοιραζει φυλλαδια.Η ματια μου πιανει δυο τρια πλακατ
και ετσι αντιλαμβανομαι τις προθεσεις της ομαδας.
Ο μικρος μου γιος αρχιζει να διαβαζει δυνατα
ενα απο τα φυλλαδια που του "εχωσαν" στο χερι.
Διαμαρτυριες για το "βλασφημο" εργο, που στην ουσια
ειναι εργο του ιδιου του "αντιχριστου".
Καπου εκει μπλεκονται και οι σιωνιστες,
η νεα ταξη πραγματων και ο.....μαγος
Κοπερφιλντ!!!!!!!
Φοβισμενοι ανθρωποι, που ο,τι δεν μπορουν
να κατανοησουν, ο,τι δεν μπορουν να αποδεχτουν
σαν αλλη οπτικη γωνια,σαν "διαφορετικο"
σπευδουν να το αφορισουν και να το ριξουν στην πυρα.
Εχουν αυτοδιοριστει εκπροσωποι τυπου του Υψιστου
και γνωριζουν καλυτερα και απο τον ιδιο
τις επιθυμιες του και τις εντολες του.
Εχουν φαινεται καποιους τιτλους ιδιοκτησιας
που απαγορευουν ρητα σε οποιον διαφωνει μαζι τους,
να ασχολειται με τον Κυριο εκει πανω.
Μονο αυτοι ειναι αξιοι να μιλουν γι'αυτον
και ποτε ποτε να τον περιφερουν σε διαφορα
πανηγυρια!!!
Και βεβαια φερουν πιστοποιητικα γνησιοτητας
που αποδεικνυουν οτι ο δικος τους θεος ειναι
ο μονος αυθεντικος πανω στην γη.
Πως εχουμε καταφερει αυτον τον τοσο δα πλανητη
να τον χωρισουμε σε "οικοπεδακια"
και να εχουμε και την ψευδαισθηση οτι
υπαρχει "καθεστως ιδιοκτησιας"?
Σε τι διαφερουμε αραγε με αυτους που
εδιωξε απο τον Ναο?
Τι πλανη Θεε μου!!!!

ΥΓ.Νιωθω την αναγκη να πω δυο πραγματα για μενα
Ειμαι βαθια ΕΝΘΕΗ, αλλα ΑΘΡΗΣΚΗ.
Πιστευω σ'εναν θεο, οχι εκδικητικο, οχι τιμωρο
οχι μικροψυχο, οχι ρατσιστη, οχι φοβισμενο,
οχι επιλεκτικο, οχι εγωιστη.
Αν δεν ειναι ετσι, τοτε δεν υπαρχει.....

JESUS CHRIST SUPER STAR
THE TEMPLE
Moneylenders and Merchants:
Roll on up--for my price is down
Come on in--for the best in town
Take your pick of the finest wine
Lay your bets on this bird of mine
Roll on up--for the price is down
Come on in--for the best in town
Take your pick of the finest wine
Lay your bets on this bird of mine
Name your price I got everything
Come and buy it's going fast
Borrow cash on the finest terms
Hurry now while stocks still last

Jesus:My temple should be a house of prayer
But you have made it a den of thieves
Get Out! Get Out!

Mine time is almost through
Little left to do
After all I've tried for 3 years, seems like 30, seems like 30...

Crowd:
See my eyes I can hardly see
See me stand I can hardly walk
I believe you can make me whole
See my tongue I can hardly talk
See my skin it's a mass of blood
See my legs I can hardly stand
I believe you can make me well
See my purse I'm a poor poor man
Will you touch will you mend me Christ
Won't you touch will you heal me Christ
Will you kiss you can cure me Christ
Won't you kiss won't you pay me Christ

Jesus:There's too many of you--don't push me
There's too little of me--don't crowd me, please don't crowd me
(Scream)
Heal Yourselves!

2007-04-26T21:16:00.000+03:00

Je t'aime

Γυριζει ο γιος μου το μεσημερι απο το σχολειο και μου μεταφερει μια συζητηση
που εγινε σχετικα με την εκπομπη Je t'aime της Αννιτας Πανιας.
Η ταξη χωριστηκε στα δυο και η καθε πλευρα ειχε τα επιχειρηματα της.
Οι υποστηρικτες ελεγαν οτι ειναι μια "ψυχαγωγικη" εκπομπη,
που βγαζει γελιο(!!!!!!!!!!!!!!!!!!), και η αλλη πλευρα ελεγε
οτι δεν μπορει να διασκεδαζει καποιος με τον εξευτελισμο
καποιων ανθρωπων.
Ευχαριστημενη που υπαρχουν δεκατετραχρονα , που μπορουν να
διαχωρησουν τα "σκουπιδια", ρωτησα ποσοι ηταν οι υποστηρικτες.

"Τρεις. Εγω, η Λ..... και ο Κ......"

Η ταξη εχει εικοσιδυο παιδια!!!!
Κοκκαλο εγω, παει η χαρα για το υψηλο επιπεδο των παιδιων.
Νιωθω απογοητευση....

2007-04-23T12:06:00.000+03:00

ΑΚΗΔΙΑ

Αντιγραφω απο το βιβλιο του Πετρου Τατσοπουλου, "Η καλοσυνη των ξενων"

".....Κάθε ανθρώπινος οργανισμός έχει και το δικό του όριο αφομοίωσης ποσοτήτων
δυστυχίας και μιζέριας. Εάν υπερβούμε αυτό το όριο, όση απόγνωση πλέον και να
παραχώσουμε, ο οργανισμός θα αντιδρά πάντα με τον μόνο δυνατό για κείνον τρόπο.
Με την εθελοτυφλία. ................... Το φαινόμενο ονομάζεται ακηδία,........"

Αυτο λοιπον εχουμε παθει σαν κοινωνια?
Φοβαμαι....

15 Is There Anybod...

2007-04-20T13:03:00.000+03:00

Οταν ο Γιωργος συναντησε την Αμαλια!!!

Ειμαι μεσα στο blog της amalia kalyvinou - www.fakellaki.blogspot.com- (malpractice) και διαβαζω εντρομη την περιπετεια της υγειας της. Εκατονταδες σχολια συμπαραστασης περνουν μπροστα απο τα ματια μου και ξαφνικα η ματια σκαλωνει στο σχολιο του - γιωργος α.παπανδρεου- (cp2004.livejournal.com). Μπα, σκεφτομαι, απλη συνωνυμια. Κι ομως το blog δεν αφηνει καμια αμφιβολια για την ταυτοτητα του συγγραφεα. Αρχιζω να διαβαζω και παθαινω μια συγχυση. Κατι λεει για "σχεσεις που πρεπει να επαναεξετασουμε απο μηδενικη βαση", "εμπεδωση κοινωνικης αλληλεγγυης" και αλλα προεκλογικα τσιτατα που με σοκαρουν. ΕΔΩ βρηκε ο ανθρωπος να ψαρεψει ψηφοφορους? (Προς αποφυγη παρεξηγησεων ανηκω σε αυτους που απεχουν-καλως ή κακως). Η Αμαλια κανει καταθεση ψυχης και χαστουκιζει δυνατα την "πολιτισμενη" κοινωνια μας, και εγω διαβαζω κειμενο προεκλογικης συγκεντρωσης στο Συνταγμα? ΕΛΕΟΣ!!!
Δεν θελω να γραψω τιποτα αλλο. ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΗ.

2007-04-15T11:08:00.000+03:00

"ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΡΗ!!"

Εφυγα για λιγο. Ειπα να γευτω τον οβελια
κοντα στην ελληνικη υπαιθρο!! (Εγω και ΟΛΟΙ
οι υπολοιποι Ελληνες). Δεν με πειραξε αυτο.
Ημουν προετοιμασμενη. Λιγη υπομονη και θα φταναμε.
Και ετσι εγινε. Ονειρεμενο τοπιο, μπροστα στην θαλασσα,
με την φυση να βρισκεται σε οργασμο, και εμεις πανετοιμοι
να απολαυσουμε λιγες ημερες μαζι με παιδικους φιλους
που ειχαμε να τους δουμε ...χρονια.
Εκει ηταν και το λαθος μας.
"Που πας ξυπολυτος στ'αγκαθια" που λεει και η θεια μου Αμάλια.
Πως ειμασταν τοσο σιγουροι οτι η παιδικη αναμνηση που ειχαμε κρατησει
μεσα στην καρδια και το μυαλο, σαν κορη οφθαλμου,θα εξακολουθουσε
να ανταποκρινεται στην πραγματικοτητα?
Κι ομως επρεπε να παμε λιγο υποψιασμενοι.
Τα χρονια που περασαν πολλα, και οπως ελεγε
και ο Καλογηρου στον Κουρκουλο σ'εκεινη την παλια ταινια,
"ειναι πολλα τα λεφτα Αρη!!"
Ετσι την πατησαμε και εμεις, γιατι δεν φανταστηκαμε
οτι τα λεφτα που ηρθαν με τα χρονια στους παιδικους φιλους,
θα καταφερναν να νικησουν και εξαφανισουν την παιδικη αναμνηση
που τοσο ευλαβικα ειχαμε διαφυλαξει χρονια τωρα.
Και περασαν οι μερες ,με ατελειωτους μονολογους
για κυβικα αυτοκινητων, οικιακες βοηθους,
spa, μντα, ξντα, κλπντα, και ολα τα λοιπα ανουσια
που τα συνοδευουν.
Και γυρισαμε πισω με μια πικρη γευση
απο την αλλοτριωση που συνεβη στους "φιλους",
και καμποσα κιλα παραπανω μιας και αποφασισαμε
να πνιξουμε τον πονο μας στο .....ΑΡΝΙ!!
Κριμα!!

Χρονια πολλα σε ολους

2007-04-03T16:35:00.000+03:00

ΓΑΛΗΝΗ

Πατω στα ακροδαχτυλα.
Σιγα σιγα σαλευω.
Προσμενω την γαληνη μου
ναρθει απο μακρια.
Στο συννεφο σκαρφαλωσα
μακρια να αγναντευω,
στο βαθος του οριζοντα
προσμενω να φανει.
Χτυπα η καρδια με δυναμη
ορθωνεται απ΄το τελμα
λαχταρα ολη εγινα
τεντωνεται η ψυχη.
Ακινητη η ακοη
αρπαζει τους ψιθυρους
να ξεχωρισει προσπαθει
αυτο που καρτερω.
Η οσφρηση αναγνωρισε
την ευωδια τριγυρω
και η λαλια ξεφωνησε
"Ειναι και παλι εδω!!"
Σσσσιγα, μην μου ταραξετε
τον ακριβο επισκεπτη,
γαληνια ακουμπησε
επανω στην πληγη.
Αφηστε μας εδω αγκαλια
λιγο να ονειρευτουμε
πανω σε βαρκα θαλασσια
να φτιαξουμε πνοη!!!

2007-04-01T22:49:00.000+03:00

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ (συνεχεια)

Ενα κορμι ξαπλωμενο στην ασφαλτο. Ακινητο.
Μερα μεσημερι. Δυο ανθρωποι στεκουν και το κοιτουν.
Ενα αυτοκινητο περαστικο κοντοστεκεται και ο οδηγος
με το χερι κρεμασμενο εξω απο το παραθυρο κοιτα.
Μοιαζουν ολοι πολυ ψυχραιμοι.
Συνηθισμενοι στην θεα του αψυχου κορμιου.
Λες και η σκηνη διαδραματιζεται σε καποια εμπολεμη
περιοχη, οπου ο θανατος εχει γινει πια ρουτινα.
Κι ομως συνεβη εδω, διπλα μας, αναμεσα μας.
Αναμεσα σε οπαδους ομαδων.
Οχι Εβραιους και Παλαιστινιους,
που κουβαλουν πολλους νεκρους στην πλατη τους
ο καθενας, κι οπου το αιμα μονο με αιμα ξεπλενεται,
(τουλαχιστον ετσι αυτοι πρεσβευουν)
αλλα αντιπαλους αθλητικων συλλογων!!!!!!!!!!!!
Τυφλωμενοι απο ενα ανεξηγητο, για το δικο μου
το μυαλο, μισος, μαχαιρωθηκαν ξανα και ξανα
μεχρι να το αιμα να τρεξει πανω στην ασφαλτο.
Λες κι αυτο το αιμα θα εφερνε την καθαρση
μεσα στο ταραγμενο μυαλο τους.
Πως εφθασαν εκει?
Γιατι βεβαια δεν γεννηθηκαν με την σταμπα στο κουτελο
"ειμαι δολοφονος".
Ποιος αφησε τοσο μισος να φωλιασει και να
γιγαντωθει μεσα τους?
Το μυαλο μου γυρναει στις σκηνες που
ειχαν εξελιχθει στο παρκε του σπιτιου μου
και παραλυω.
Ειναι αραγε τοσο ευκολο να φτασεις απο το παρκε
στην ασφαλτο?
Και οταν τελικα καποιοι ακολουθησουν αυτη την
ολεθρια διαδρομη, δεν ειμαστε ΟΛΟΙ συνυπευθυνοι?

2007-04-01T16:52:00.000+03:00

THINK OUTSIDE THE BOX !!!

2007-03-30T18:59:00.000+03:00

ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ!!

Βραδυ Σαββατου. Στο σπιτι εχουμε party!!!
Καμια εικοσαρια πιτσιρικαδες δωδεκα χρονων
τρεχουν σαν αφηνιασμενοι πανω στο παρκε μου!
Τα παιχνιδια κυμαινονται απο μακρια γαιδουρα
και τυφλομυγα, μεχρι "μπουκαλα"!!
Παιδακια που βρισκονται στο κατωφλι της εφηβειας
και ισσοροπουν διστακτικα μεταξυ της παιδικης αθωοτητας
και των πρωτων ερωτικων σκιρτηματων.
Τα προσωπακια λαμπουν απο αυθεντικη ξενοιασια.
Τιποτα σκοτεινο δεν μπορει ν'αγγιξει τις ψυχουλες τους.
Και τοτε συμβαινει το μοιραιο που γκρεμιζει ολο το ροζ συννεφακι.
Στην τηλεοραση ο αγωνας Ελλαδα - Τουρκια.
Καποιος εριξε το συνθημα να δουν λιγο τον αγωνα.
Γιατι οχι, σκεφτηκα. Στο κατω κατω παιζει η Εθνικη μας ομαδα.
Ουτε πρασινοι, ουτε κοκκινοι ολοι ενωμενοι στηριζουμε την Εθνικη.
Και αρχιζουμε να χανουμε.
Και αρχιζουν τα μικρα υπεροχα πλασματακια ,να μεταμορφωνονται
σε τερατα που μοιαζουν να ξεπηδησαν απο σελιδες μανιφεστου
του τριτου Ραιχ.
Ντρεπομαι να επαναλαβω τα συνθηματα κατα των γειτονων μας
που ακουστηκαν μεσα στο σπιτι μου, εκει πανω στο ιδιο παρκε
που πριν λιγο επαιζαν "μπουκαλα".....
Μεταξυ σοβαρου και αστειου ζητησα να μην ακουγονται ρατσιστικα
συνθηματα και προσπαθησα να ψελλισω κατι για αποδοχη, ισονομια
και διαφορα αλλα τετοια που πνιγηκαν μεσα στις εθνικιστικες ιαχες
των δωδεκαχρονων. Κατι πηγε να πει και ο γιος μου, αλλα το επνιξε
για να μην παει κοντρα στην ομαδα. Ηταν και ο οικοδεσποτης!!
Μ'εναν εξυπνο ελιγμο εμφανιστηκε η τουρτα και η τηλεοραση εκλεισε.
Τα τερατακια πηραν παλι την αγγελικη τους μορφη και τραγουδουσαν
"Να ζησεις Γ......"
Παγωμενη ακομα απο τις σκηνες που ειχαν διαδραματιστει πριν λιγο
στο σαλονι μου, πανω στο παρκε μου, αναρωτιομουν ποια σαθρα μυαλα
ποτισαν με μισος τις ψυχουλες αυτες. Πως θα ξεφυγουμε απο το παρελθον
αν συντηρουμε αυτο το μισος? Πως θα σπασει αυτος ο φαυλος κυκλος ?
Και ποιους εξυπηρετει η συντηρηση αυτου του μισους?
Νιωθω ανημπορη μπροστα σε τοση "βλακεια".
Νιωθω θυμωμενη που καποιοι ειναι τοσο κοντοφθαλμοι.
Η μονη μου ελπιδα, μερικοι ακομα σαν εμενα που αρνουνται
να παρουν μερος σ'αυτο το επικινδυνο παιχνιδι διαμορφωσης συνειδησεων.

2007-03-29T08:28:00.000+03:00

ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ανοιγω το βιβλιο ιστοριας του γιου μου.
Ειναι το επιμαχο βιβλιο της εκτης Δημοτικου.
Διαβαζω και προσπαθω να καταλαβω.
Δεν βρισκω να μ'ενοχλει τιποτα.
Τα γεγονοτα ειναι εκει, στρογγυλεμενα βεβαια.
Και γιατι θα επρεπε να ειναι αλλιως σ'αυτην την ηλικια?
Γιατι θα πρεπει το παιδι μου να μαθει λεπτομερειες
που θα διαιωνισουν το μισος?
Και γιατι θα πρεπει να μισει τους Τουρκους
επιλεκτικα και οχι ας πουμε και τους Γερμανους
που ειναι και πιο προσφατη ιστορια?
Στο μυαλο μου υπαρχουν πολλα ερωτηματικα.
Αγαπω την Ελλαδα και ειμαι απο αυτους που
θυμωνω οταν ακουω το γνωστο απαξιωτικο
"ε! εδω ειναι Ελλαδα τι περιμενεις?"
Ειμαι περηφανη για τον λαο μας και δεν νομιζω
οτι υστερουμε στο συνολο απο αλλους.
Ταυτοχρονα ομως νιωθω εντονα και πολιτης του κοσμου.
Και γι'αυτο δεν θελω τα παιδια μου να μαθουν να μισουν.
Η ιστορια δεν πρεπει να γεννα συναισθηματα αρνητικα.
Αλλωστε πιστευει καποιος οτι αν χρειαστει ποτε
να υπερασπιστουμε το σπιτι μας, οτι δεν θα ξεσηκωθουμε ολοι
ακομα και οι ανιστορητοι?
Δεν ξερω ,μπορει καποιοι να με χαρακτηρισουν
ανθελληνιδα, ομως μεσα μου δεν μπορω να νιωσω
μισος για κατι που εγινε στο παρελθον.
Δεν θελω να το "κουβαλαω" εγω και τα παιδια μου.
Δεν φοβαμαι μην χασω την ταυτοτητα μου
γιατι ειμαι σιγουρη για το ποια ειμαι
και απο που ερχομαι.
Νιωθω οτι ολοι ειμαστε παιδια αυτης της γης
και επειδη το περασμα μας ειναι γρηγορο
δεν πρεπει να δηλητηριαζουμε τις ψυχες μας
με αρνητικα συναισθηματα.
Δεν ξερω ...ειμαι πολυ προβληματισμενη
με ολα αυτα.............................

2007-03-19T22:59:00.000+02:00

ΤΑΙΝΙΕΣ !!!

Ανταποκρινομενη στην προσκληση της pasxalitsas,
παρουσιαζω επτα απο τις αγαπημενες μου ταινιες.
Θα μπορουσαν να ειναι δεκαεπτα ή τριανταεπτα, ή
εκατον επτα.........
1. "Χαμενοι στην μεταφραση" της Sofia Coppola με τον
Bill Murray, γιατι βουρκωσα με την μοναξια των δυο ηρωων.

2. "Monty Python and the Holy Grail"
γιατι ... MONTY PYTHON ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ!!!

3. "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" με τον
Jim Carrey γιατι βρηκα επικινδυνα ελκυστικη,
την επιλεκτικη διαγραφη της μνημης.

4. "Leon" του Luc Besson με τον Jean Reno , γιατι
η μικρη Mathilda αγγιξε την ευαισθητη χορδη του
δολοφονου Leon.

5. "Forrest Gump" γιατι θα ηθελα και 'γω να τρεχω!!

6. "La vita e bella" με τον Roberto Benigni γιατι
ενα στρατοπεδο Ναζι μεταμορφωθηκε σε μια απεραντη
Disneyland!!!

7. "La cage aux folles" με τον Ugo Tognazzi, γιατι φαινεται
ποσο γελοια ειναι τα στερεοτυπα με τα οποια μας εχουν ποτισει.

Στελνω και εγω την προσκληση με την σειρα μου στους
ilioporeia, l-exeis,bluesmartoulis, serendipity

2007-03-18T21:33:00.000+02:00

ΜΙΚΡΟΣ ΘΕΟΣ

Σκυβω πανω απο το τρυφερο προσωπο του παιδιου μου.
Μυριζω την ευωδια του, ρουφω την ανασα του.
Αγγιζω την τρυφερη και ροδαλη σαρκα του.
Κλεινω τα ματια και απολαμβανω
την αισθηση γαληνης που με πλημμυριζει.
Ολα τα βαρη εξαφανιζονται
οι δυσκολες σκεψεις φτερουγιζουν μακρια.
Οι λεξεις που βγαινουν απο το τριανταφυλλενιο
στομα, χαιδευουν την ακοη και την ψυχη.
Μεταμορφωνομαι σε μικρο θεο
που μπορει τα παντα ν'αντεξει,
τα παντα να κατορθωσει,
τα παντα να δωσει.
Πρεπει να μπολιασω το ειναι μου
μ'αυτη την μαγικη αισθηση,
γιατι ο καιρος που θ'ανοιξει
τις φτερουγες του πλησιαζει.
Κι εγω παιδι μου θαμαι εκει
να σε καμαρωνω γεματη περηφανια
αλλα και ευγνωμοσυνη γι'αυτα
που μου 'μαθες.
Σ'ευχαριστω.

2007-03-14T19:21:00.000+02:00

ΠΟΥ ΚΡΥΦΤΗΚΕ?

Σκυβω μεσα μου.
Κρατω την αναπνοη μου και αφουγκραζομαι...
.......................................
Αναδεματα ψυχης!
Τεντωνω τ'αυτια μου.
Προσπαθω να συλλαβω τον παραμικρο ψιθυρο.
Την πιο αδυναμη φωνουλα
που θα με βοηθησει να κατανοησω...
...................................
Αναδεματα ψυχης!
Βυθιζομαι πιο πολυ
μεσα στην απεραντοσυνη του εγω μου.
Οι αισθησεις ολες σε εγρηγορση
ετοιμες να αιχμαλωτισουν
ολες τις ενδειξεις που
θα βοηθησουν στην αποκωδικοποιηση...
....................................
Αναδεματα ψυχης!
Καποτε ολα φαινονταν πιο απλα,
λιγοτερο δυσνοητα.
Ενα τεραστιο κυμα απεραντης αισιοδοξιας
σαρωνε τις οποιες δυσκολιες
και η ψυχη καταγαλιαζε.

Σκυβω μεσα μου μηπως και βρω
που κρυφτηκε αυτη η αισιοδοξια.
.....................................
Αναδεματα ψυχης!

2007-03-12T18:44:00.000+02:00

Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΝΤΕΝΕΚΕΣ!

Εμφανιστηκε ξαφνικα πισω απο εναν φραχτη.
Πρεπει να ηταν αρκετη ωρα εκει και να με παρακολουθουσε!
Δεν την ειχα προσεξει, αλλα ακομα κι αν την ειχα δει
δεν θα ειχε αλλαξει τιποτα. Δεν ενιωθα οτι εκανα κατι
που ειχε και μεγαλη σημασια.
Βεβαια αν μπορουσα να γνωριζω τι θα επακολουθουσε,
μπορει και να εκανα αλλιως, μπορει ομως και οχι.
Στο κατω κατω εναν καδο απορριμματων πηγα να βαλω στη θεση του.
Οπως κανω δεκα χρονια τωρα.
Ηταν το παιχνιδακι μας με τους υπαλληλους του απορριμματοφορου.
Αυτοι αφηναν τον καδο στην μεση του δρομου
κι εγω τον εβαζα στην θεση του.
Δεν με πειραζε αυτο. Στο κατω κατω υπηρχαν και δικα μου
σκουπιδια εκει μεσα. Οπως βεβαια και ολης της γειτονιας,
αλλα με καποια σιωπηρη συμφωνια ειχε ανατεθει
σε μενα το καθηκον αυτο.
Ηταν η δικη μου συμμετοχη στην ευρυθμη λειτουργια
του μικρου μας δρομου.
Μεχρι εκεινο το πρωινο.
Η κυρια πισω απο τον φραχτη, που σημειωτεον
ηταν σχετικα κοντα στην θεση του καδου,
ορμησε επανω μου φωναζοντας και αλαλαζοντας
σε μια γλωσσα ακαταληπτη αρχικα σε μενα.
Μετα το αρχικο σοκ καταλαβα οτι δεν μιλουσε
σε μια ξενη γλωσσα, αλλα με στολιζε με τα
ωραιοτερα κοσμητικα επιθετα που διαθετει
η ελληνικα γλωσσα.
Σε ενικο αριθμο βεβαια και με διαθεση
αρκετα απειλητικη ωστε να νιωσω φοβο προς στιγμη.
Παρ'ολο που προσπαθησα να εξηγησω οσο πιο ηρεμα
μπορουσα, οτι δεν γνωριζομαστε και οτι θα ηταν
πιο πρακτικο να κατεβασει τον τονο της φωνης
για να καταλαβω τι λεει,και να συζητησουμε την ενσταση της
η κυρια συνεχισε το υβρεολογιο.
Γυρισα απλα την πλατη και εφυγα.
Ο καδος προσγειωθηκε ακριβως μπροστα
στην εισοδο του σπιτιου μου.
Παρ'ολο που ενιωσα να μου ερχεται το αιμα
στο κεφαλι συνεχισα να απομακρυνομαι
απο την αλαλαζουσα κυρια.
Λενε οτι στον τρελο, πρεπει να μην του πηγαινεις κοντρα.
Αυτο και εκανα.
Αργοτερα εμαθα απο γειτονες, οτι ειναι καινουργια
στη γειτονια και προφανως θελει να επιβαλλει
το δικο της status quo.
Ο καδος βεβαια μετακινηθηκε απο την πορτα του σπιτιου μου
(δεν ξερω απο ποιον) αλλα πηγε σε νεα θεση.
Αραγε δεν θα μπορουσε να γινει αυτο πιο
πολιτισμενα και φιλικα?
Δεν θα μπορουσε η νεα θεση του καδου να ειναι
η αφορμη για μια φιλικη κουβεντα και ισως
μια νεα γνωριμια?
Εχουμε αποξενωθει και κλειστει τοσο μεσα στο κουκουλι μας,
που η αρμονικη συνυπαρξη με τους γυρω μας
ειναι πλεον κατι που μας αφηνει εντελως αδιαφορους?
Και καλα να μην σ'ενδιαφερει να κανεις νεες γνωριμιες
για τους δικους σου προσωπικους λογους.
Η ευγενεια?
Αυτο δεν μας διαχωριζει απο τα ζωα?
Η λογικη και η ευγενεια?
Ο κοσμιος τροπος να διεκδικουμε κατι?
......................................
Α! Η κυρια εχει και παιδια!!
Καλωηρθατε στην γειτονια μας !!!

2007-03-08T22:33:00.000+02:00

THE RAVEN

"..........................................
And th Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted-nevermore!"

Edgar Allan Poe

Και το κορακι στεκει,
και στεκει παντ'ασαλευτο
στην ωχρη της Παλλαδας προτομη θρονιασμενο,
στης καμαρας μας απανωθε την πορτα,
κι ειναι τα ματια του απαραλλαχτα με ματια
ενος Δαιμονα, που σ'ονειρο εχει γυρει,
κι ως παιχνιδιζει απανω του της λαμπας μου το φως,
τον ισκιο του στο πατωμα ξαπλωνει,
και η ψυχη μου απο τον ισκιο αυτον
που αργοσαλευει στο πατωμα,
δε θελει ανασηκωθει. Ποτε της πια.

2007-03-05T19:12:00.000+02:00

ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Σηκωσε το ακουστικο
Αγαπημενη φωνη απο μακρια,
που προσπαθει να τρυπωσει
μεσα στο καλωδιο και να ξεχυθει ολογυρα.
Αγαπημενη φωνη που αναλωνεται στις γνωστες
παραινεσειες και νουθεσιες.
Χρονος πολυτιμος που ξοδευεται
σε ανουσιες και ατερμωνες συζητησεις.
Πολυτιμα λεπτα που κυλουν εφιαλτικα γοργα
χωρις να εχουν ειπωθει εκεινα που πρεπει.
Εκεινα που χαιδευουν τρυφερα την ακοη
και μελωνουν την ψυχη.
Εκεινα που κανουν το βημα αναλαφρο
και σε βουλιαζουν σε αγκαλιες ζεστες
γεματες απο αγαπη.
Και ο χρονος περνα!
Κι η ακοη προσμενει!!
Κι εγω αδημονω!!!

2007-02-28T19:54:00.000+02:00

ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Βρισκομαι μπροστα σε εναν εκπαιδευτικο
που εχει αναλαβει την μορφωση του παιδιου μου.
Μιλαμε για μια παρατυπια του μικρου σχετικα
με την τηρηση των ...."σωστων" τετραδιων.
Ο μικρος με δικη του πρωτοβουλια εχει μοιρασει
την δουλεια σε δυο τεραδια , αντιθετα με τις αρχικες
οδηγιες που μιλουσαν για ενα....
Παρ'ολο που δεν εχει βρεθει ποτε αμελετητος
θα υποστει μειωση της βαθμολογιας για την παρατυπια του.
Λεω οτι το τυπικο κομματι της ιστοριας
μου ειναι αδιαφορο γιατι στην ουσια
η δουλεια ειχε γινει.
Η απαντηση ερχεται αμεσως.
"Οι τυποι και οι διαδικασιες διασφαλιζουν την ουσια"
"Εξαρταται απο την περιπτωση ", απαντω.
Και συνεχιζω,"Αν ηθελε να οργανωσει την δουλεια του με διαφορετικο τροπο,
δεν βλεπω που ειναι το κακο"
"Υπαρχουν κανονες και πρεπει να τους ακολουθει. Εσεις δεν υπακουτε
στους κανονες της πολιτειας?"
Κοιταζω αποσβολωμενη. Πως φτασαμε απο ενα απλο τετραδιο
στους νομους της πολιτειας??
"Θελω το παιδι μου να μαθει νε σκεφτεται ΕΞΩ απο το κουτι"
Νιωθω οτι ειπα κατι σαν βρισια!
Ενα ζευγαρι εντρομα ματια με κοιταζουν με φρικη
"Αυτο ειναι πολυ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ! Θα υποστει πολλες συνεπειες"
Ειμαι πλεον σιγουρη οτι το ανθρωπακι απεναντι μου
πιστευει οτι μεγαλωνω ενα μελλοντικο ταραχοποιο στοιχειο.
Μας φανταζεται ηδη σαν οικογενεια, αντι να πηγαινουμε εκδρομες
να φοραμε κουκουλες και να πεταμε βομβες μολοτωφ στις πορειες!!!!!
Και συνεχιζει εντρομο, προσπαθωντας να με βαλει στον σωστο δρομο
"Η τηρηση των κανονων διασφαλιζει την ομαλη λειτουργια......"
Διακοπτω αγανακτισμενη το κηρυγμα, κανω ξεκαθαρο οτι στην διαπαιδαγωγηση
των παιδιων μου εχω τον πρωτο και τελευταιο λογο και φευγω.

Φευγω με ενα αισθημα απογοητευσης.
Αυτοι οι ανθρωποι θα βοηθησουν τα παιδια μου να καλλιεργησουν
τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα τους? Να αναπτυξουν την φαντασια τους?
Να εξερευνησουν τις δυνατοτητες τους? Να ψηλαφισουν τα ορια
και να τα ξεπερασουν, ετσι ωστε μετα να μπορεσουν να τα ορισουν?
Να μαθουν να σκεφτονται χωρις παρωπιδες, να συνθλιψουν τις προκαταληψεις?
Να ανακαλυψουν νεους δρομους, αγνωστα μονοπατια, ανεξερευνητες ιδεες?

Μα εδω ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΔΙΟ δεν μπορουν διαχειριστουν χωρις την σχετικη αδεια!!!!!
Τρομαζω με ολα αυτα!!!

2007-02-26T20:22:00.000+02:00

ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ !!!

Μετα την προσκληση της φιλης μου pasxalitsas , αλλα και τις επεξηγησεις που μου εδωσε, μιας και πιαστηκα «αδιαβαστη» στα τεκτενομενα της μπλογκοχωρας ,παρουσιαζω και εγω πεντε αγνωστες πτυχες της περιπλοκης προσωπικοτητας μου!!

1. Πιστευω ακραδαντα ότι εχω κωμικη φλεβα και λυπαμαι που δεν βρηκα το θαρρος να κυνηγησω το ονειρο μου όταν επρεπε. Από την άλλη βεβαια, θα ειχαν μεινει χωρις δουλεια τοσοι και τοσοι συχγρονοι κωμικοι, οποτε εκανα μια καλη πραξη!!!

2. Δεν εχω πολλους φιλους. Όταν τους μετραω βρισκω τους εξης δυο…. Την Ρ.!!! Δεν ξερω αν φταιω εγω γι’αυτό ή οι αλλοι. Παντως σχεδον καθημερινα νιωθω ότι εχω «πεσει» από α λ λ ο πλανητη!!! (Να ειχα βγαλει τουλαχιστον το εισητηριο με επιστροφη!!!)

3. Βρηκα την αποδοχη και επιδοκιμασια που χρονια εψαχνα στο προσωπο της……π ε θ ε ρ α ς μου.!!! (Μετα από εικοσι χρονια, ακομα τσιμπιεμαι μηπως και ονειρευομαι!!!)

4. Ειχα μια γατα την Καρι, την οποια αποχωριστηκα με βιαιο τροπο. Ακομα με στοιχειωνει η εικονα του αποχωρισμου. (Εχω συγχωρησει πολλα στην μανα μου. Αυτό ΠΟΤΕ!!)

Και τωρα κατι δυσκολο για μενα
5. Δεν επιτρεπω σχολια στο blog μου γιατι φοβαμαι την απορριψη. Επειδη όμως πρεπει να κανω κατι γι’αυτό, θα ανοιξω τα σχολια και ο θεος βοηθος!!!!

Τωρα σχετικα με τους αλλους πεντε που πρεπει να προωθησω την προσκληση χμμμμ....
Σας παραπεμπω στην παραγραφο 2............!!!!!(Ουτε στην blogoχωρα θριαμβευω σε κοινωνικοτητα!!)

2007-02-12T21:23:00.000+02:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ

Η πρωτη θυμηση μου
μου σφιγγει την ψυχη
Δεν ξερω, δεν θυμαμαι
εικονα ή φωνη
Το μονο που θυμαμαι
και νιωθω ζωντανο
ειναι ενα "χερι" αορατο
να "στριβει" το λαιμο.
Θυμαμαι ωρες ατελειωτες
με ματια σφαλιστα
τα χερια στα αυτια μου
να φραζουν τα θερια.
Θυμαμαι και τα αγριμια
της νυχτας τα στοιχεια
που στηναν το χορο τους
γυρω μου σαν αρπακτικα.
Μονο αυτα με βλεπανε
αυτα με κυνηγουσαν
αυτα και με συντοφευαν
τις ωρες που θρηνουσα.
Κανεις αλλος δεν προσεξε
τον πονο τον βαθυ
και σιγουρα δεν ακουσε
καμια μου κραυγη.
Αορατη ζουσα εκει
για χρονια δεκαοκτω
και παλευα με δυναμη
για να λευτερωθω.
Κι οταν εσπασαν τα δεσμα
και ανοιξα τα πανια μου
ετρομαξα γιατι τα κυματα
θα βουλιαζαν την βαρκα μου.
Αρπαξα τοτε τα σχοινια
μαζεψα τα πανια μου
και τα θερια τα εκανα
ουριο ανεμο μου.
Κι αφου τις μαχες μου εδωσα
και γευτηκα κοντα κοντα
την ηττα και την νικη,
ανελπιστο λιμανι αντικρυσα
μεσα στου πολεμου την δινη.
Και αραξα μεσα σ'αυτο
και βρηκα την γαληνη
που χρονια τωρα εψαχνα
την ταραγμενη μου ψυχη για ν'απαλυνει.
Και τ'ονομα του ΕΡΩΤΑΣ!!!!

2007-01-23T22:24:00.000+02:00

Η ΚΑΛΗ ΜΟΥ

Αρχισες να φευγεις καλη μου
Απομακρυνεσαι σιγα σιγα
Ξανοιγεσαι στα βαθεια
Ποτε ποτε γυρνας και με κοιτας
Για πρωτη φορα μου χαμογελας
Και παλι το βλεμμα ξεμακραινει
Κοιτας καπου μακρια
Καπου που θα ξαποστασεις τωρα πια
Ολη σου την ζωη περιπλανηθηκες πολυ
Εψαχνες να βρεις ενα κομματι γης
να σε χωρα
ν'αντεχεις πανω να πατας
να σταματησεις να πολεμας
Και τωρα ερχεται η στιγμη
που θ'αφεθεις στη λησμονια
θα σ'αγκαλιασουν ολα αυτα
που τοσα χρονια τα πονας
Ελα καλη μου , απλωσου μακρια
σε περιμενουνε λιμανια ασφαλη
γεματα με την δικη μου προσμονη

2007-01-14T23:54:00.000+02:00

ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ?

Και τωρα θες να κανουμε ειρηνη...
Θελεις να γινουμε ξανα ενα σωμα
να χαθουμε η μια ψυχη μεσα στην αλλη
να αγγιξουμε ευλαβικα τις πληγες μας
και να ξεχασουμε τα λογια τα πικρα

Δεν ξερω αν μπορω να περασω στην δικια σου οχθη
Με πεταξες μακρια , εχει χρονια τωρα πολλα
με ξεχασες απολυτα, με εγκατελειψες φριχτα
και τωρα μου ζητας να τα διαγραψω ολα αυτα
Γιατι? Δεν θελω να ξεχασω τιποτα

Δεν μπορω να ξεχασω τιποτα
Ανεξιτηλο τατουαζ η μορφη σου
ανεξιτηλα χαρακωσαν και τα δακρυα
την ψυχη μου, την υπαρξη μου...

Ασε με εδω στην μοναξια μου
αυτη δεν μ'εγκατελειψε ποτε
Ο πιο πιστος, τρυφερος φιλος
Ηταν παντα εδω

Εσυ που ησουν?

2007-01-12T12:33:00.000+02:00

ΤΑ ΡΟΥΧΑ

Χιλιαδες ρουχα πεταγμενα εδω κι εκει
Και συ να προσπαθεις να τα φορεσεις
Καποια σου "πλεουν", σου ειναι ξενα εντελως
καποια στενα,και λες πως δεν θα τα αντεξεις
Ψαχνεις και ψαχνεις μεσα στο σωρο
ολα εχουν κατι να σου πουνε,
μα εσυ αναρωτιεσαι διαρκως
πως κι εγινε και πια δεν σου χωρουνε
Αρπαζεις το καθενα χωριστα
τα δοκιμαζεις ολα με λαχταρα
ψαχνεις απανω τους σημαδια γνωριμα
σημαδια που αφηγουνται ιστοριες
Πρεπει να βρεις αυτα τα ενα δυο
αυτα που θα σου ερθουνε σαν "γαντι"
αυτα που δεν σε αφησαν ποτε
κι σου προσφερουν ασφαλες λιμανι

Ειναι τα ρουχα μου στενα,
ειναι φαρδια, γλυστρανε απ'τους ωμους
ψαχνω για 'κεινα εκει τα λιγοστα
που μ'αγκαλιαζουν μ'ομορφο τροπο!!

2007-01-09T22:25:00.000+02:00

Η ΑΛΛΗ ΖΩΗ

Μια σπιθα σιγοκαιει
μια σπιθα που ειναι εκει καιρο
Την αγνοω, ελπιζοντας οτι θα σβησει
οτι θα εξαφανιστει
Ομως αυτη ειναι επιμονη
Καιει σιγα και σταθερα
και με βασανιζει
Φωτιζει τα παλια τα μονοπατια
αχνα, αλλα ολα φαινονται
τοσο καθαρια
Οι δρομοι
οι επιλογες
τα σταυροδρομια
οι αποφασεις...
Αραγε πηγα εκει που ηθελα
ή η ζωη με πηγε
εκει που μ'ηθελε αυτη?
Αραγε πηρα την ζωη μου λαθος
ή λαθος ειναι η ιδια
η σπιθα αυτη?
Τι θα ειχα χασει
και τι κερδισει
αν ειχα μια αλλη διαδρομη?
Δεν μετανιωνω για το τωρα
ομως υπαρχει η σπιθα αυτη
που μου φωναζει καθε μερα
πως ειχα κι αλλη μια ζωη
οπου θα ημουν φωτεινη!

2007-01-08T23:23:00.000+02:00

"2"

Με τυλιξε η μοναξια
Δεν ξερω αν ηταν η δικη σου ή δικη μου
Κατρακυλησε μαζι με τους χορευτες απο την σκηνη
και επεσε εκει μπροστα στα ποδια μου
Και υστερα την ενιωσα να με τυλιγει
σαν ενα συννεφο καπνου
σαν μια απαλη κουβερτα
Με αγκαλιασε η μελαγχολια
Λιγη δικη σου
λιγη δικη μου
Και η ψυχη μου εμεινε εκει ψηλα,
μαζι με το μπαλονι που ξεφυγε
μαζι με τις αγωνιωδεις προσπαθειες
για επαφη
για συντροφια
για ανθρωπινα αγγιγματα
για συνδεση με το...αλλο
που τοσο μας τρομοκρατει

Και εκει καθως ημουν καθηλωμενη
στην πρωτη σειρα
ειδα τις πιο κρυφες σκεψεις μου
τους πιο κρυφους φοβους μου
τα πιο κρυφα συναισθηματα μου
να χορευουν στην σκηνη
Ηθελα να κλαψω
ηθελα να ουρλιαξω δυνατα
ηθελα να φωναξω σε ολους
οτι δεν ειναι ευκολο να νιωθεις
οτι δεν ανηκεις πουθενα
αλλα οτι ειναι ακομα πιο δυσκολο
να συμβιβαζεσαι
να συνθηκολογεις
να παραδινεσαι
Κι ομως
εσυ φωναζες ακομα πιο δυνατα
"Σταματα να πιεζεις
σταματα να χτυπας κλειστες πορτες
Απλα ... σπρωξε απαλα.."
Σ'ευχαριστω

2007-01-04T09:40:00.000+02:00

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ

Περασες διπλα μου χωρις να με κοιταξεις
για αλλη μια φορα
Με χρησιμοποιησες απροσεχτα και παλι
μη βλεποντας το ποσο με πονας
Κλειστικες στον μικροκοσμο που σε περιβαλλει
χωρις ιχνος ανθρωπιας
Ριχτηκα με δυναμη επανω σου
γεματη προσμονη
Χτυπησα τα τειχη που υψωνεις
με γυμνες γροθιες
γεματη επιμονη
Ματωσα την γυμνη την σαρκα
μα δεν μ'εννοιαξε αυτο
Ηταν το ειρωνικο σου βλεμμα
που με τσακισε στα δυο
Γιατι δεν μπορεις να μ'αγαπησεις
ετσι οπως ειμαι απλα
Γιατι ζητας να βρεις το κατι
που δεν υπαρχει πουθενα
Γιατι κρατας κλειστη την πορτα
που θελω να διαβω
Γιατι δεν κανουμε ειρηνη
κουραστηκα και 'γω

2006-12-15T21:43:00.000+02:00

ΚΡΥΦΟΣ ΦΟΒΟΣ

Γυρισε σπιτι εξαντλημενη
Το ξεφρενο πανηγυρι πηρε τελος
Σωριαστηκε κατω αποκαμωμενη
Τα μελη της πονουσαν
Νομιζε οτι θα ενιωθε ικανοποιηση
Καποιου ειδους πληροτητα
μετα απο'ολα αυτα.
Οσο και να εψαξε μεσα της
το μονο που καταφερε να βρει
ηταν απεραντη κουραση.
Το μυαλο ομως δουλευε
Δεν γνωριζε απο αναπαυλα
Και τωρα που το σωμα ειχε παραδοθει
το μυαλο εκανε υπερωριες.
Κριμα, γιατι ο σκοπος ηταν
να παραιτηθει το μυαλο.

Αποτυχια

Και τωρα πρεπει να αντιμετωπισει
την πραγματικοτητα

ΕΡΧΕΤΑΙ

Ισως θα επρεπε να καταστρωσει
καποιο σχεδιο σε περιπτωση
εκτατης αναγκης.
Ισως να προβαρει καποιες
φρασεις που θα λειτουργουσαν
σαν πυροσβεστηρας
την επικινδυνη στιγμη.
Ισως να θεσει ξεκαθαρα τα ορια
απο την πρωτη επαφη.
Ισως..ισως..ισως....
Μπα!θα τα αφησει ολα στην τυχη.
Βασιζεται πανω στο ενστικτο της.
Τοσα εντατικα "μαθηματα"
δεν μπορει θα αποδωσουν.
Το πηρε αποφαση.
Θα ακολουθησει την καρδια.
.........................
.........................
.........................
(φτανει να μην με προδωσει!!)

2006-12-14T19:32:00.000+02:00

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Πλησιασε αθορυβα
Εξετασε το πεδιο με κοφτερη ματια
Περιμενε υπομονετικα
Οι αισθησεις ολες σε εγρηγορση
Η καταλληλη στιγμη για επιθεση πλησιαζε
Το θυμα εμφανιστηκε
Ανυποψιαστο
Ανεμελο
Ο τελειος στοχος

Εκτιναχτηκε αστραπιαια
σαν αιλουροειδες
Χτυπησε με δυναμη το θυμα
Νομισε για μια στιγμη οτι
το χτυπημα ηταν καιριο
Απομακρυνθηκε γρηγορα
Ενιωθε ανακουφιση

Ποσο λαθος εκανε
Καθως αναζητουσε τον επομενο στοχο
κοιταξε το ειδωλο του σε μια βιτρινα
Με τρομο αντικρυσε το..."θυμα"
ακριβως πισω του
Ενιωσε την οργη του
να τον διαπερνα σαν ξιφολογχη
Το θυμα μετατραπηκε σε θυτη

Και τοτε αρχισε το ξεφρενο κυνηγητο
Να ξεφυγει απο τον διωκτη του
Να ξεφυγει απο το πληθος
που φανταζε απειλητικο
Να ξεφυγει απο την μοιρα του
που παντα του εβαζε τρικλοποδιες
Ετρεχε χωρις να βλεπει που πηγαινει
Ετρεχε με δυναμη σα να ηθελε να ξεφυγει
απο την ιδια του την ζωη

2006-12-13T20:06:00.000+02:00

ΣΩΤΗΡΙΑ !!

Ποιοι ειναι ολοι αυτοι
που απροσκλητοι μπαινοβγαινουν
στην ζωη μου ?
Ποιοι ειναι ολοι αυτοι
που απροσεχτα ποδοπατανε
την ψυχη μου?
Που βρηκαν το δικαιωμα
να κρινουν την επιλογη μου?
Ποιος, δικαστες τους διορισε
κι αποφασιζουν την ποινη μου?

Να λειπουν οι σωτηρες μου
να φυγουν απο 'δω.
Αγριμι εγω γεννηθηκα
δεν θελω να σωθω.

2006-12-11T18:44:00.000+02:00

ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ

Τα λογια χαρακωνουν την ψυχη
Μαστιγιο που αφηνει σημαδια ανεξιτηλα
Ξεχυνονται ανεξελεγκτα την ωρα την κακη
κι ο νους για αλλη μια φορα νικηθηκε

Απλωνουν τα πλοκαμια τους και σφιγγουν με ορμη
και η δολια η ψυχη με τρομο σπαρταραει
Ματαια , με δυναμη φωναζει η λογικη.
Την ωρα που τσακιζουνε, κανεναν δεν ακουνε

Καλπαζουν αχαλινωτα,
ρημαζουν, λεηλατουνε
κι αφηνουν παντα πισω τους
ψυχες που αιμορραγουνε

Ειναι οι ιδιες οι ψυχες
που τοσο αγαπουνε

2006-12-10T21:49:00.000+02:00

Η ΑΝΑΒΑΣΗ

Σκαρφαλωνει
Η πλαγια ειναι αποτομη
Κατω απο τα γυμνα της ποδια
πετρες μυτερες ματωνουν την σαρκα
Τα πληγωμενα χερια της αρπαζουν
αγκαθωτους θαμνους για να κρατηθει
Δεν κοιταζει ψηλα για να μην χασει το κουραγιο
Με πεισμα και αποφασιστικοτητα
συνεχιζει την ανοδο
Ο πονος διαπερνα ολο το κορμι
Τον αγνοει
Θα τον νικησει
Ο ιδρωτας μπερδευεται με τα δακρυα
Εχουν γευση αλμυρη
Σαν την θαλασσα
Ποσο μακρια απο την θαλασσα βρισκεται τωρα
Προς στιγμη η εικονα του απεραντου γαλαζιου
την τυφλωνει
Διωχνει βιαστικα απο την σκεψη τον πειρασμο
Θα την αποσυντονισει
Και πρεπει να φτασει στην κορυφη
Με καθε κοστος
Σκουπιζει τον ιδρωτα απο το μετωπο
Το αιμα απο τα πληγιασμενα χερια
κυλα και της θολωνει την ματια
Δεν βλεπει
Συνεχιζει την αναβαση
γαντζωμενη πανω στον πετρινο ογκο
Μοιαζει με χτυπημενο αγριμι
που ψαχνει καταφυγιο
να γλυψει τις πληγες του
Και τοτε γινεται το λαθος
Ενα ακγαθωτο πουρναρι
το οποιο αρπαξε για να στηριχτει
την προδωσε
Αρχισε να κατρακυλα
Ενα κουβαρι πετρες, θαμνοι,
χωμα, αιμα
Η τρελλη πορεια σταματησε
Κοιταξε ψηλα
Πεισμωσε πιο πολυ
Ξεχυθηκε παλι προς τα πανω
ουρλιαζοντας !

2006-12-07T21:41:00.000+02:00

ΑΔΕΙΑ ΜΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ (Into my arms)

Δεν θα ‘θελα εδώ Θεός να επέμβει
και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς
Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα
να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς

Μη σε φέρει, μη σε στείλει, μη σ’ αγγίξει τόσο δα
και επιτέλους αν σε στείλει να σε στείλει εδώ ξανά

Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
Άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !
Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !
Άδεια μου αγκαλιά

Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν
μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν
Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα
με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν

Να σου φέγγουν να βαδίζεις εν χαρίτι ομορφιάς
σαν Χριστός πάνω απ’ τη λίμνη και σε μένα να γυρνάς

Βαμμένος είμαι στην αγάπη
έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ
Πιστεύω σ’ ένα μονοπάτι
που θα ‘μαστε μαζί

Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες στα μονοπάτια στα βουνά
κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει, κάθε στιγμή παντοτινά

Μουσική/Στίχοι: Cave Nick/Σαββόπουλος Διονύσης

2006-12-07T21:22:00.000+02:00

" ΕΓΩ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ "

Όλα ξέρω πως γίνονται και πως λειτουργούν
Το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω
Οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή κι αργούν
Κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο

Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της αγάπης ισοδύναμη
Και ζητάω προτεραιότητα, φύση, θέση, ιδιότητα
Μα εγώ μιλάω για δύναμη, της ελπίδας ισοδύναμη
Και γυρνάω στην αθωότητα, την παλιά μου την ταυτότητα

Όλα ξέρω τι σημαίνουν και τι εννοούν
Το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούργιο μήκος
Οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν
Λες κι ο κόσμος το κανόνισε να γλιτώνει ο οίκτος

στιχοι Λινα Νικολακοπουλου

2006-12-06T21:34:00.000+02:00

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

Αφεθηκε πανω του
Ενιωσε σιγουρια, ασφαλεια

Βολευτηκε ειπαν οι αλλοι

Ναι, βολευτηκε
Κακο ειναι κι αυτο?
Αφου η αγαπη ηταν πανω απ'ολα

Ηταν?
Πανω απο ολα ?
Ποτε επαψε να ειναι πανω απ'ολα
ουτε κι η ιδια δεν καταλαβε

Την παρεσυρε ο ανεμοστροβιλος
του ορθολογισμου

Και ο ρομαντισμος της
φανταξε αστειος και υποπτος
Ενιωσε ξεγυμνωμενη, λιγη και φτηνη

Οι αλλοι αρχισαν να πετροβολαν
Δεν εχασαν την ευκαιρια

Ουτε κι εγω

Ποσο δειλη ειμαι!

2006-12-04T08:58:00.000+02:00

ΓΙΟΡΤΗ

Απλωσε την ψυχη σου
βγαλτην στην λιακαδα
Αστην να ρουφηξει
ηλιο και μυρωδιες

Ξεχασε τα ολα
αυτα που σε πονανε
κλεισε τις ενοχες σου
μεσα σε φυλακες

Αγγιξε με τα χερια
τις μικρες χαρες σου
κλεισε στην αγκαλια σου
οτι σε αγαπα

Ελα, ασε καλη μου
τις κρυφες σου εννοιες
και παμε να γιορτασουμε
για τ'αυριο και το χθες

2006-12-02T21:29:00.000+02:00

"....ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΙΝΗΣΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ..."

Στα μάτια παίζει τ' άστρο της αυγής
Ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γης
Πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ
Κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
Σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

Στα χείλη καίει πικρό, μικρό φιλί
Ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά
Παραμονεύει η λησμονιά

Ξαρχακος/Μελινα Μερκουρη

2006-12-02T21:12:00.000+02:00

ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ

Παντα προσπαθουσε να ειναι το γεφυρι
Αυτο που θα στεκοταν αναμεσα σε εκεινη
και σ'αυτους
Αυτο που θα εξασφαλιζε τον δυνατο και
αρρηκτο δεσμο τους
Αυτο που θα λειτουργουσε σαν σωσιβια λεμβος
Για εκεινη...
Για εκεινους...
Δεν την ενοιαζε που το γεφυρι
το ποδοπατουσαν
Δεν την ενοιαζε που πολλες φορες
το αγνοουσαν
Δεν την ενοιαζε που ειχε πια
χορταριασει
Ηταν γερο γεφυρι, φτιαγμενο
απο πετρα αλλα και αμμο
φτιαγμενο απο λαχταρες, φοβους,
προσδοκιες, ελπιδες,και απογοητευσεις
Παντα εκει
Ετοιμο να ενωσει,
να σμιξει, να αγκαλιασει
Ετοιμο να δεχτει αγαπη
Το μονο που ζητουσε ηταν
να ανηκει
Να ειναι ενα κομματι
της ζωης τους
Κι ας ηταν πετρινο, παλιο
και χορταριασμενο
Ενιωθε ευτυχισμενο

2006-12-02T17:19:00.000+02:00

ΛΗΘΗ

Απλωνεις χερια να πιαστεις
και την ψυχη σου στρωνεις,
και τους καλεις για να διαβουν,
μηπως κι ετσι σε λυπηθουν,
και σου χαρισουν νιοτη.

Θελεις να ξαναγεννηθεις,
θελεις να σ'αγαπουνε,
θελεις να νιωσεις σαν παιδι,
που κρυβεται σαν το πουλι
στης μανας του τον κορφο.

Δινεις και δινεις συνεχως
ξεπουλησες τα παντα.
Προσμενεις μιαν ανταμοιβη
μια λεξη,ενα χαδι, μια στιγμη
φτανει να σε κοιταξουν.

Κρατα μια σταλα υπομονης
μηπως και δεν σε δουνε
περασαν τωρα οι καιροι
που ψαχνες να σ'ακουνε.
Φευγουνε χανονται κι αυτοι
σε κοσμους τρομαγμενους
μαλακωσε πια την καρδια
κι ασε τους να ξεχνουνε.

2006-11-26T19:12:00.000+02:00

ΓΙΑ ΤΗΝ Μ. και τον Δ.

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν.
Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν.

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου.

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,
με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής.

Στίχοι- Α. Δασκαλόπουλος
Μουσική- Μ. Λοΐζος

2006-11-25T15:22:00.000+02:00

28 ΚΟΥΤΕΣ

28 Κουτες. Τοσες χρειαστηκαν
για να χωρεσει την ζωη της.
Μαζεψε τα ονειρα της,
τα σχεδια που ειχε κανει για το μελλον,
τα κομματια της καρδια της,
τις αναμνησεις της και
οσο κουραγιο της απεμεινε
και τα στιμωξε ολα μεσα στις 28 κουτες.
Ποσο σιγα κτιστηκε ο κοσμος της
-ο...κοσμος τους μεχρι χθες-
και ποσο γρηγορα μαζευτηκε
και πακεταριστηκε μεσα σε 28 κουτες.
Πως γινεται δυο ανθρωποι που μεχρι χθες
ανεπνεαν σαν ενας
ξαφνικα να γινονται δυο ξενοι?
Τι αδηφαγος , υπουλος κατακτητης
μπορει να γινει ο χρονος.
Τι ειναι αυτο που τυφλωνει
τα ματια, τις ψυχες και δεν μπορουν
να δουν τον ολεθρο που πλησιαζει?
Και πως θα συνηθισουμε εμεις
την απουσια ?
Μας λειπεις Μαρινα, πολυ!!

2006-11-05T17:38:00.000+02:00

ΑΜΑΡΥΝΘΟΣ

Πως εγινε ολο αυτο?
Πως εγινε τοσο κακο?
Κανεις μας δεν καταλαβε.
Κανεις μας δεν μυριστηκε
την μπορα που πλησιαζε
τις αστραπες δεν ειδαμε.
Και οταν ξεσπασε ο χαλασμος
και ξεγυμνωθηκε η αληθεια
ολοι εμειναμε βουβοι
με εναν κομπο στον λαιμο
και υγρασια μες τα ματια.
Ανημποροι να κινηθουμε
ανημποροι να εξηγησουμε.
Κι ο τρομος μας καθηλωσε
μας εσχισε στα δυο.
Κι ολοι ρωτουσαμε γιατι,
τι εφταιξε , τι στραβωσε.
Και ψαχναμε τον ενοχο
ζητωντας δικαιοσυνη.
Και μας πλημμυρισε η οργη
ανακατα με την ντροπη.
Κι ο φταιχτης ητανε εκει.
Αναμεσα μας στεκονταν.
Ομως δεν ξεραμε πως να τον δουμε.
Μονο αν σταθουμε μπρος
σ'εναν καθρεπτη θα τον δουμε!!

2006-11-02T17:23:00.000+02:00

ΣΤΟΝ ΕΡΙΚ
(ενα Αλβανοπουλο που θα ημουν περηφανη αν ειχα γιο)

Ενα παιδι αμουστακο ακομα
εχει ριχτει στο μεροκαματο απο τωρα
τα γραμματα και τα θρανια
τ'αφησε πισω του καιρο
δεν εχει χρονο να περασει εφηβεια

Υπαρχουν στοματα να θρεψει
κι ενα πατερα-αφεντη να ημερεψει
εχει για μια πατριδα να παλεψει
μα εχει μπερδευτει,δε ξερει ποια να διαλεξει

Η λεξη "Αλβανος" τον κυνηγαει
μα μηπως ξερει και αυτος τι λαθος εχει κανει?
Ενα κομματι γης κι αυτου του αναλογει
τιποτες αλλο δεν ζητει, και δεν επιθυμει

Το χωμα αυτο που περπατει το εχει αγαπησει
και τους ανθρωπους γυρω του
δεν θελει να μισησει
μα δεν του επιτρεπουνε να νιωσει ασφαλης
για κατι τον κατηγορουν και ειναι δυστυχης

Και το θεριο που ολοι μας κραταμε κοιμισμενο
το νιωθει να σαλευει αργα
και ειναι φοβισμενος

Αφηστε τονε ησυχο , ειναι ενας απο μας
ξεριζωμενος ανθρωπος
που κλαιει και πονα

2006-10-30T19:23:00.000+02:00

Η ΜΑΧΗ

Τις συναντησα σ'ενα προθαλαμο χειρουργιου
Δυο γυναικες γαντζωμενες η μια πανω στην αλλη
Τα κορμια τους γερμενα σαν αδυναμα κλαρια
που στηριζονταν μεταξυ τους
Τα χερια τους μπλεγμενα σαν ριζες
που εφτιαξαν εναν γορδιο δεσμο
Δυο γυναικες που εμοιαζαν μια
Ενωμενες σ'ενα γλυπτο που λαξευτηκε
πανω στο ιδιο κομματι πετρας
Τα ματια τους κλειστα και τα χειλη
μουρμουριζαν αδιακοπα ακαταληπτα λογια
Ποτε ποτε τα ματια ανοιγαν και εριχναν
ενα βλεμμα στην εισοδο του χειρουργιου
Και μετα παλι βυθιζονταν στο μουρμουρητο
Μεσα στο χειρουργιο ο γιος και αδελφος
παλευε για την ζωη στο μαρμαρενιο αλωνι
Οι δυο γυναικες ξορκιζαν τον μαυρο καβαλαρη
Πολεμαγαν κι αυτες μαζι να φυγει μακρια
Καποιες στιγμες μοναχα ακουγα την μανα να ψελλιζει
"Οχι τον γιο μου, αστονε, φυγε, φυγε μακρια"
Η μαχη ηταν τιτανια, ποιος αραγε οριζει
ο αρχοντας του σκοτους ποτε θα νικηθει
οι δυο γυναικες εμειναν για ωρες εκει περα
πισω ομως δεν εκαναν ουτε για μια στιγμη
Κι οταν η πορτα ανοιξε και ηρθανε τα νεα
για μιας κι οι δυο πεταχτηκαν, λυθηκεν ο δεσμος
νικησαμε φωναξανε και ακουστηκαν ως περα
και τα κλαρια ορθοθηκαν και εγιναν κορμος

2006-10-29T20:50:00.000+02:00

ΛΟΓΙΑ

Λογια, λογια, λογια
Λογια που πληγωνουν
Λογια που γελουν
Λογια που κλαινε
Λογια που λενε αληθεια
Λογια που λενε ψεμματα
Λογια αγαπης
Λογια μισους
Λογια που ηθελα να πω
Λογια που ηθελα να ακουσω
Λογια που χαθηκαν
Λογια που μ' ακολουθησαν
Λογια που με γιατρεψαν
Λογια...............

Και παντα κατι περιμενω
Και παντα κατι ψαχνω
Μεσα στα λογια...

2006-10-29T20:30:00.000+02:00

ΖΕΥΓΑΡΙΑ

Κοιταζω τα ζευγαρια γυρω μου
Αλλοι μιλανε δυνατα, κουνανε τα χερια ζωηρα
Αλλοι μιλανε σιγανα, λες κι εχουν καποια μυστικα
και καποιοι αλλοι πιο εκει, δεν λενε ουτε μια κουβεντα
Αυτοι μενουν σιωπηλοι
Ισως να μην εχουνε πια, να μοιραστουνε μυστικα
Ισως να εφερε ο καιρος της πληξης το γνωριμο κακο
και να κουραστηκαν κι αυτοι να πολεμουν με το χτικιο

Μπορει ομως ναναι σιωπηλοι, γιατι τα ξερουν ολα πια
Μιλουν τα ματια και η καρδια, και λενε αυτα λογια πολλα
Σε αυτους εφερε ο καιρος,της αρμονιας τον χορο
Αφηνονται ασφαλεις κι οι δυο , στο δεσιμο το δυνατο
Δεν χρειαζονται λογια πολλα, τα εχουν αφησει πισω αυτα
Χαμογελουν γλυκα κι οι δυο, εχουν χαθει στο.. σ'αγαπω

2006-10-25T17:21:00.000+03:00

ΔΥΟ ΖΩΕΣ

Δυο ζωες εχθες χορεψανε μπροστα μου
Δυο ψυχες αναλαφρες σαν αερικα
Ειχαν τον ανεμο και οι δυο για καβαλιερο
που τις παρεσυρε σε βηματα τρελα

Και οι δυο ζωες ειχαν μια ιστορια
που την κουβαλαγαν για να την διηγηθουν
Δεν ξερω πια απ΄τις δυο ειχε μεγαλη αξια
δεν προλαβαν τιποτα να μου πουν

Την μια ο ανεμος, την εριξε κατω με βια
και την παρεσυρε σαν να ηταν φτερο
ετρεξα και την σηκωσα , και ειχα αγωνια
μηπως και δεν προφτασω και γινει το κακο

Γυρισε και με κοιταξε και μου χαμογελουσε
ηξερε οτι προλαβε και θα 'μενε εδω
ενιωσα πισω τον ανεμο που ηταν θυμωμενος
του χαλασα τα σχεδια και ηταν βλοσυρος

Κινησε παλι ο ανεμος και με ορμη μεγαλη
την δευτερη την νταμα του τραβαει για χορο
την στροβιλιζει δυνατα, ψηλα την ανεβαζει
και 'κεινη ειν' αμεριμνη και 'γω χαμογελω

Μα ξαφνου ολα σκοτεινιασαν κι ο ανεμος εχαθη
και ηρθε μια θυελλα που σηκωσε χωμα πολυ
τα ματια μου δακρυσανε και χαθηκε το φως μου
μαζι μ'αυτο εχαθηκε κι η δευτερη ζωη

Κανεις γι'αυτη δεν νοιαστηκε, δεν ητανε σπουδαια
κανεις δεν την εσηκωσε, την αφησαν εκει
και 'γω την επροσπερασα χωρις να σταματησω
και ΄γω την επαρατησα να κοιτεται εκει

Θεε μου ποσο ντρεπομαι που ετσι λογαριαζω
που ετσι την παρατησα χωρις εναν λυγμο
αραγε θα με σκεφτεται, αραγε θα γνωριζει
ποσο πολυ επονεσα, ποσο πολυ πονω

2006-10-24T12:38:00.000+03:00

"ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ"
Pablo Neruda
( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση:
Βασίλη Χατζηγιάννη )

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλά-
βος της συνήθειας, επαναλαμβάνο-
ντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, ό-
ποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλ-
λάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος
δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει έ-
να πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο
για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία
στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινή-
σεων που κάνουν να λάμπουν τα μά-
τια, που μετατρέπουν ένα χασμουρ-
γητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν
την καρδιά να κτυπά στο λάθος και
στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδο-
γυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι
ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποι-
ος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα
για την αβεβαιότητα για να κυνηγή-
σει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει
στον εαυτό του τουλάχιστον μια φο-
ρά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέ-
φρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν α-
κούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει
σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει
τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει
να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει
τις μέρες του παραπονούμενος για
τη τύχη του ή για την ασταμάτητη
βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει
μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος
δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνω-
ρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές
δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι
για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια
προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από
το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει
στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

2006-10-24T12:12:00.000+03:00

Ο,ΤΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΘΥΜΗΣΕΣ
ποιημα του Νασου Δετζωρτζη

Ο,τι πολυ επιθυμησες, θαρθει μια μερα
χωρις να τοχεις επιδιωξει,
χωρις να τοχεις για δικο σου ονειρευθει.
Ο,τι ειχες επιδιωξει σε πονεσε πολυ,
το χαρηκες, αλλα σε πονεσε πολυ,
το εχασες στο τελος κ'εμεινες,
ειπες πως η ζωη σου ειναι πικρια μεστη, κλειστη,
κι αφεθηκες να ζεις στη μοναξια σου.

Ο,τι πολυ επιθυμησες, θαρθει μια μερα.
Ηλιος θα ειναι, θα ειναι θαλασσα,
θαναι καποιο βουνο, μια ρεματια πρωτογνωρη,
μια νυχτα στο βουνο, μια ευφροσυνη πρωταγρικητη,
μια τολμη, ενα φρονημα πρωτοφαντο,
κατι ανεμωνες που θα φεγγουν στις πλαγιες,
κατι ανεμωνες που θα μεινουν ξεχασμενες στο χορταρι τους,
σημαδι της πλαγιας οπου σου δοθηκε ο ερωτας,
μεσα στη νυχτα, μες στην ομιχλη του βουνου,
κατω απ'τα στιλβοντα αστρα.

Ο,τι πολυ επιθυμησες, θαρθει μια μερα που θα το χασεις.
Τοσο αναπαντεχα, τοσο αδικα, τοσο νωρις.
Μα αυτο θα σε πληρωνει τοσο ως μεσα σου,
θα σ'εχει κανει τοσο πλουσιο, τοσον ωριμο,
θα σ'εχει φερει τοσο μεσα στο ολο νοημα
της ζωης σου, της ζωης ολου του κοσμου,
που μια και καποτε το αποχτησες, το αξιωθηκες,
σου μενει δωρο σου ακριβο, βαθια αναφαιρετο,
που το κατεχεις εσαει, σαρκα της σαρκας σου,
χωρις ν'αφηνει ουτε μια πτυχη κενη
για την ενεδρα της φθορας και της πικριας.

2006-10-23T21:06:00.000+03:00

ΦΙΛΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ

Σαν μια νεραιδα ηρθες χθες
φιλη αγαπημενη
με το ραβδι σου μ'αγγιξες
κι εγινα ευτυχισμενη.
Στην αγκαλια σου μ'εκλεισες
μου δειξες πως ανηκω
και στην ψυχη μου εσκυψες
κι ειπες σιγα σιγα
"εδω ειμαι δεν θα φυγω".
Τα λογια σου ηταν βαλσαμο
μεσα στην τρικυμια
σαν την στερια που
ξεπροβαλλει μπρος,
σανιδα σωτηριας.
Σ'ευχαριστω που μου δωσες
λιγη απ'την πνοη σου
Σ'ευχαριστω που νοιαστηκες
και μ'εβαλες στην ζωη σου.

2006-10-23T20:54:00.000+03:00

ΤΟ ΚΛΩΝΑΡΙ

Στεκομαι ακινητη, μαρμαρωμενη
τα ποδια μου ριζωσανε βαθια
Μον'ο ανεμος γυρω λυσσομαναει
μου ανακατωνει τα μαλλια

Περνανε σμηνη οι ανθρωποι
Κανεις δεν ριχνει μια ματια
Ποιος θα νοιαστει για ενα κλωναρι
που εβγαλε ριζες ξαφνικα

Με μαστιγωνουν τα μαλλια μου
μου γδερνουνε τα σωθικα
με μαστιγωνουν κι οι ανθρωποι
που προσπερνανε βιαστικα

Τα χερια μου ψηλα απλωμενα
εχουνε γινει σαν κλαδια
Τα χερια μου ζηταν να βρουνε
μια τοση δα παρηγορια

Χαθηκαν, κρυφτηκαν οι ανθρωποι
του εσκιαξ' ολους ο βοριας
μονη η καρδουλα μου βουρκωνει
που με ξεχασαν ολοι πια

2006-10-17T22:04:00.001+03:00

ΠΑΡΑΜΥΘΙ της γιαγιας Α.

Μια φορα και εναν καιρο περασαν χρονια τωρα που ζουσε ενας βασιλιας σε μια μεγαλη χωρα.
Ειχε χρυσαφι αμετρητο παλατια μαρμαρενια θρονο διαμαντοστολιστο στολιδια πυρλαντενια.
Ειχε και κορη λυγερη πενταμορφη στα καλλη που σαν αυτη στη χωρα του δεν ηταν καμια αλλη.
Ειχε μα ειχε καθετι ενα δεν ειχε μονο δεν ειχε ενα διαδοχο ν'αφησει για το θρονο.
Κι ηταν η μονη σκεψη του κι η μονη συλλογη του σαν αποθανει ποιος θα'ρθει στη θεση τη δικη του.
Μια μερα τι νομιζετε σοφιστηκε να κανει να δει ποιος ειναι αξιος το θρονο του να παρει.
Παιρνει, κλειδωνει δυο κουτια χωρις κανεις να ξερει και μεσα στη συνελευση μοναχος του τα φερνει. Και λεει:
Οποιος απο σας μ'υπομονη θα σκυψει και βρει σε ποιο απο τα δυο κουτια το στεμμα εχω κρυψει,
αυτος θα γινει βασιλιας και μ'ενα λογο μονο θα παρει την κορη μου θα παρει και τον θρονο.
Μ'αν δε μπορεσει να το βρει θα παιξει με το Χαρο κι αμεσως το κεφαλι του εγω θε να του παρω.
Επηγαν δεκα, εικοσι επηγαν τοσοι αλλοι μα του καθενα χωριστα εκοβαν το κεφαλι.
Μα τελος ηρθε κι ενας νιος ομορφο παλικαρι για να διαλεξει και αυτος σαν ποιο κουτι να παρει.
Στεκει εμπρος στα δυο κουτια τα ματια του στυλωνει κι ευθυς στο προστυχο κουτι το χερι του απλωνει.
Τ'ανοιγει και με προσοχη την κεφαλη του γερνει βρισκει το στεμμα το χρυσο και με χαρα το παιρνει.
"Εσυ εισαι" λεει ο βασιλιας "εσυ εισαι ο γαμπρος μου και θασαι κι απο σημερα και ο διαδοχος μου".
Γινονται γαμοι και χαρες ενα σωρο καλουνε οι καλεσμενοι τραγουδουν τα οργανα χτυπουνε.
Μα μεσ' το τοσο γλεντι τους που εκαναν αυτοι ρωταει η νυφη το γαμπρο κρυφα-κρυφα στ'αυτι.
"Παρακαλω σε αντρα μου να μου το εξηγησεις ταχα γιατι το προστυχο κουτι να προτιμησεις?"
"Γιατι", της λεει ο γαμπρος, "ειδα χιλιδες τοπους και γνωρισα και πλουσιους μα και φτωχους ανθρωπους.
Ποσες φορες η αρχοντια η χρυσοφορεμενη κρυβει καρδια ανεσπλαχνη κρυβει καρδια στριμμενη.
Ποτε μην εμπιστευεσαι τα εξω μοναχα κρυβουν καλυτερες καρδιες τα ρουχα τα φτωχα".

2006-10-16T21:36:00.000+03:00

Η ΦΑΜΙΛΙΑ

Ξεριζωμος με κυνηγα
Απ΄την στιγμη που εριξα
το βλεμμα μου στην γη
Λιμανι δεν βρηκα πουθενα
με κατατρεχουν οι λυγμοι

Και ολη την φαμιλια μου
απ' τα πολυ παλια
σε καρα την φορτωνανε
την στελναν μακρια

Ξεριζωμος μας κυνηγα
και πονος και οργη
η λυπη μας ξεχειλισε
στερεψαν οι λυγμοι

Παντα καποια θα εφευγε
αλλη θα πολεμουσε
καποια παλι θα λυγιζε
αλλη θα καρτερουσε
Μιανης της κοπηκ' η λαλια
αλλης της φυγαν τα παιδια
και γω τωρα πουμαι η στερνη
ψαχνω να βρω να κρατηθω
να φυγω απ΄το μακελειο

Περιπλανηθηκα πολυ
μες της φαμιλιας την βουη
Εδω τωρα σταματω
Παει το κλεινω πια αυτο
Δεν θα υπαρξει αλλη πια
απ΄την δικη μου την μερια
Φευγω σε ηρεμα νερα
με περιμενουνε πολλοι

Αποφασιζω για ολες μας,
πια να ξεκουραστουμε
μας το χρωσταει η ζωη
κι ηρθ' η ωρα
να το χαρουμε
Σας κουβαλαω μεσα μου
εισαστ'ολες εδω
ξεχαστε ολες τις εννοιες σας
εχετε πια αρχηγο

2006-10-16T21:31:00.000+03:00

ΠΟΙΗΜΑ
(του Τιτου Πατρικιου)

Αγγιζω τους τοιχους των σπιτιων
δεν αποκρινεται κανεις.
Βρεθηκα σε μια πολη διχως ονομα.
Ψαχνω τον ουρανο να βρω το στιγμα της
και με τυφλωνουν πολυχρωμες ρεκλαμες.
Η πολη που γεννηθηκα ειχε δυο απλες συντεταγμενες.
Βορειο πλατος, αιμα.
Βορειο μηκος, θανατο.

2006-10-11T22:50:00.000+03:00

Σ'ΕΚΕΙΝΗ...

Απλωσε το παλευκο παπλωμα
πανω στο κρεβατι
Χωθηκε γρηγορα απο κατω
Το τραβηξε μεχρι πανω απο το κεφαλι
Ρουφηξε την μυρωδια του φρεσκοπλυμενου
Εκλεισε τα ματια και βυθιστηκε στις θυμησες
Το μικρο σπιτακι με το κοτετσι στην ακρη
Η σομπα με τα ξυλα που οταν ανοιγε
το πορτακι, ακουγε το θηριο που κρυβοταν μεσα
να βρυγχαται
Η λεκανη για το ποδολουτρο του παππου
Το παγωμενο υπνοδωματιο που ζεσταινε σαν φουρνος
μολις εμφανιζοταν Εκεινη.
Ξαπλωνε διπλα της και ο κοσμος ηταν ολος
μεσα εκει
Στο παγωμενο καμαρακι
που εβραζε απο αγαπη, αγκαλιες, παραμυθια
Ηταν ασφαλης τωρα που ηταν κοντα της
Ηταν δυνατη τωρα που την ειχε στην αγκαλια της
Και ηθελε η νυχτα να μην τελειωσει ποτε
..............................................
Ανοιξε τα ματια κοιταξε το παπλωμα
Κι ομως ηταν νυχτα, κατω απο ενα παπλωμα
και Εκεινη ηταν παντα εκει
Κοντα της για παντα
Γιατι την ειχε κλειδωσει μεσα στην καρδια της
Για παντα
...............................................
Γιαγια σ'ευχαριστω

2006-10-11T16:10:00.000+03:00

ΕΚΛΟΓΕΣ....

Η θλιψη μου ξεχειλισε
για ολα αυτα που βλεπω
ο κοσμος ολος γυρω μου
μια φαρσα στην σκηνη
Οι ανθρωποι ανδρικελα
αψυχα τριγυριζουν
επνιξαν ολα τα θελω τους
δεν εχουνε ζωη

Κομπαρσοι που παριστανται
σε φαρσοκομωδια
τους πρωτους ρολους βλεπετε
τους εχουν λιγοστοι
Κι οι υπολοιποι να τρεχουνε
να κυνηγουν πρωτεια
πιστευοντας πως καποτε
θα πιασουν την καλη

Αρνουμαι να ακολουθω σαν ναμαι μαριονετα
Αρνουμαι και να προσκυνω για ναμαι αρεστη
Ποτε μου δεν σας πιστεψα
δεν ειχατε την μπεσα
το ποσο "λιγοι" εισαστε
να πειτε στην σκηνη

2006-10-08T19:48:00.000+03:00

ΨΕΜΑΤΑ

Κλεινω το παραθυρι μου
να μην τρυπωσεις μεσα
την λυπη που με τυλιξε
δεν θελω να την δεις

Λουφαζω μεσ' τον πονο μου
και τις πληγες μου γλυφω
τον κοσμο τουτο ματια μου
να μου τον αρνηθεις

Αφηστε με στην πλανη μου
αστε με να νομιζω
ολα οτι θα φτιαξουνε
ψεματα ας μου πεις

Στα ψεματα μεγαλωσα
στα ψεματα ελπιζω
μεσα στο παραμυθι μου
εχω εγω γιορτη

Και ας το ξερω ματια μου
οτι αδικα ελπιζω
εφυγ' η ηλιαχτιδα μου
εφυγε κι η ζωη

2006-10-04T22:03:00.000+03:00

ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ

Θα σκυψω την ανασα σου
μεσα μου να ρουφηξω
και των ματιων τα δακρυα
θα πιω να δροσιστω

Θα παρω ολες τις εννοιες σου
και θα τις ζωγραφισω
να μην πονας ψυχουλα μου
για σενα ειμαι εγω

2006-10-01T19:14:00.000+03:00

ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ

Σταθηκαν ο ενας απεναντι στον αλλον.
Δυο πολεμιστες ετοιμοι να ριχτουν στην μαχη.
Ετοιμοι να χρησιμοποιησουν τα οπλα τους.
Ετοιμοι να ξεσκισουν ο ενας τις σαρκες του αλλου.

Κι ομως, κατι στο βλεμμα τους
μαρτυρα οτι υπαρχει κατι βαθυτερο
κατι που το εχουν ξεχασει και οι δυο.
Κατι στο βλεμμα μιλα για μια τρυφεροτητα
για μια αγαπη που ειναι εκει
και αγωνιζεται να βγει στην επιφανεια

Μα αυτοι την αγνοουν.
Γυαλιζουν τα οπλα και ριχνονται στην μαχη.
Πληγωνουν ανελεητα την σαρκα, την ψυχη.
Σημαδευουν ανεξιτηλα την μνημη με ορμη
Βαριανασαινοντας κοιταζονται θολα
Κατι στο βλεμμα τους μιλα για αγαπη ξανα

Που πηγε η αγαπη μας
Γιατι την διωξαμε μακρυα?
Σαρκα της σαρκας μου
εγω φταιω
μην με κοιτας.

2006-09-24T18:34:00.000+03:00

ΧΕΡΙΑ

Ποια χερια μ'αγκαλιαζουν, με νιωθουν,
με ψηλαφιζουν?
Ποια χερια με αποδιωχνουν, με σπρωχνουν,
με τσακιζουν?
Ποια χερια μου απλωνονται, να με στηριξουν
θελουν?
Ποια χερια πισω κρυβονται, κανουν πως δεν με
ξερουν?

Τα ιδια χερια ηταν χθες,ειναι σημερα
και θαναι αυριο.
Τα χερια που με καινε, τα χερια που μου λενε
για μια σωτηρια, για μια αθανασια...

2006-09-23T21:56:00.000+03:00

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΔΥΣΗ

Και ξαφνου βρισκομαι μεσα στο συννεφο μου
Βουταω στο κενο
Απολυτη ηρεμια
Εκκωφαντικη ησυχια
Απλωνω τα χερια κι αυτο μ'αγκαλιαζει
Στιφογυρνω
Ελευθερη καταδυση στο θεο
Μες τον δικο μου τον θεο
Μεσα στο συννεφο αυτο
Η αισθηση οτι ανηκω και με αγαπουν
βρισκεται ακριβως εδω
Μεσα στο συννεφο αυτο
Τεντωνομαι, αφηνομαι, απλωνομαι
Κλεινω τα ματια και ρουφω
την μυρωδια που αγαπω
Μεσα στο συννεφο αυτο
Θελω να μεινω για παντα εδω
Καποιοι θα με πουν δειλο
Ποιος ορισε οτι θα πολεμω?
και τι κακο εχει ο δειλος
εγω θελω μονο ν'αγαπω
μεσα στο συννεφο αυτο!
Ψυχη σε νιωθω σ'ακουμπω
Γι'αυτες τις στιγμες
νομιζω ζω
Συννεφο σ'ευχαριστω!

2006-09-19T22:26:00.000+03:00

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Ηρθε προχθες. Δεν τον περιμενα.
Δεν τον προσεξα εξαρχης.
Πρωτα ενιωσα την αυρα του.
Εχει ενα δικο του τροπο να κανει αισθητη
την παρουσια του πριν ακομα εμφανιστει.
Ημουν απασχολημενη την στιγμη που εμφανιστηκε
Ενιωσα την παρουσια του να με διαπερνα.
Σηκωσα το βλεμμα
Νατος. Καμαρωτος καμαρωτος
Στεκεται αγερωχος
Με κοιτα με το ανεκφραστο βλεμμα του
Θεε μου, σκεφτομαι, ειναι θεωρατος.
Κοιταξε γυρω του λαιμαργα.
Βρηκε το σημειο που τον βολευε περισσοτερο
και στρογγυλοκαθησε
Το παλτο του βαρυ και σκονισμενο
Δεν το αποχωριστηκε
Καλο σημαδι σκεφτηκα
Δεν θα κατσει πολυ
Στηλωσε την ματια του επανω μου
και εμεινε εκει
Πρεπει να αντεξω
Ξερω οτι θα φυγει
Μου φαινονται ατελειωτες οι ωρες
οταν ειναι εδω
Ειναι ακινητος, κι ομως τα χερια του
λες και εχουν δικη τους ζωη
με σφιγγουν δυνατα
Τοσο οσο να μπορω μετα βιας να ανασανω
Θα τα καταφερω
Θα τα καταφερω
Προσπαθω να τον κοιταξω
Ειναι ενας γιγαντας, λεει η ματια
Οχι, κανονικος ειναι, φωναζει το μυαλο
Εγω παντως δεν μπορω να αναπνευσω, τσιριζει η καρδια
ΗΡΕΜΙΑ, φωναζω
Ας συγκεντρωθουμε ολοι
Θα φυγει συντομα
Θα φυγει συντομα
Αχ! αραγε θα τα καταφερω?

2006-09-17T21:24:00.000+03:00

ΤΟ ΔΕΝΔΡΑΚΙ

Αγορασα ενα μικρο δενδρακι.
Ειναι ενα δενδρακι νανος.
Εχει λεπτα κλαρακια
και μικροσκοπικα φυλλαρακια.

Δεν θα μεγαλωσει ποτε.
Θα μεινει ετσι μικρο και ευθραστο.

Πρεπει να προσεχω να μην εκτεθει σε δυνατο ηλιο
και να εχει παντα το χωμα του υγρο.

Δεν θα μεγαλωσει ποτε.
Θα μεινει ετσι μικρο και ευθραστο.

Πρεπει να το φροντιζω
Να του ριχνω λιπασμα μια φορα τον μηνα.
Να προσεχω να μην βρεθει σε ρευμα
Θα πεσει κατω, θα τσακιστει
Τα φυλλαρακια του θα σκορπισουν στον αερα

Δεν θα μεγαλωσει ποτε
Θα μεινει ετσι μικρο και ευθραστο.
Θα εξαρταται αποκλειστικα απο εμενα
Θα στηριζεται στην δικια μου φροντιδα
στο δικο μου ενδιαφερον
Θα εξαρταται απο εμενα ολοκληρωτικα

Ειναι ενα μικρο δενδρακι ολομοναχο
Σαν εμενα

2006-09-14T22:27:00.000+03:00

ΒΟΥΤΙΑ

Βουτω στα νερα σου
Σε ψαχνω τυφλα
Την πλατη σου βλεπω
Μη φευγεις μακρια
Μ'ακους σου φωναζω
σε θελω πολυ
Ποιον ηλιο κοιταζεις
Δεν ειμαι εκει

Κουβαρι η ζωη μου
Πληγη ανοιχτη
Εσυ ησουν η ελπιδα
Το φως, η πηγη
Γελαστηκα παλι
δεν βαζω μυαλο
Κομματια απο 'μενα
και παλι κρατω

Δεν ξερω που παω
που εισαι εσυ
και ομως σε ψαχνω
μ'ολη μου την ορμη
Σε θελω, σε θελω
μ'ακους ειμαι εδω
εν' αγγιγμα μονο
και παλι θα ζω

2006-09-11T23:19:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ

Ειδες τον ηλιο σου απο ψηλα
Ησουν κρεμασμενη σ'εκεινο το μπαλκονι για ωρες
Περιμενες την ανατολη
Περιμενες καρτερικα εκει
Ειχες ξεδιπλωσει ολα τα κουρελακια σου προσεχτικα
Τα ειχες απλωσει και περιμενες ναρθει ο ηλιος
Να τα στεγνωσει
Τον ειδες ξαφνικα να ξεπροβαλει απο την γωνια
"Ο ηλιος μου" σκεφτηκες και γεμισες χαρα
Ετρεξες κοντα του για να ζεσταθεις
Ομως δεν ηταν μονος τελικα
Εφερε ενα μαυρο συννεφο μαζι
Στο πεταξε επανω με ορμη
Σε σκεπασε, χαθηκε το φως
Προσπαθησες να αναπνευσεις ομως ηταν πιο δυνατο
Σε πλακωσε, σε τσακισε στα δυο
Λυγισες, "μα πως ειναι δυνατον?"
Ο ηλιος σου ηταν αλλουνου
Γυρισες το κεφαλι σου αργα
Μαζεψες τα κουρελακια σου προσεχτικα
Επρεπε να φυγεις μακρια
Αναρωτιοσουνα "για που?"
Δεν ηξερες εκεινη την στιγμη
οτι ο δικος σου Ηλιος σε περιμενε αλλου

2006-09-10T02:56:00.000+03:00

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ηθελες να δραπετευσεις απεγνωσμενα
Να φυγεις μακρια
Να το σκασεις απ'ολα αυτα
Η φωνουλα σου τρυπουσε τα σωθικα
(Να φυγω, να φυγω)
Αρπαξες την πρωτη σανιδα σωτηριας που περασε μπροστα
Γαντζωθηκες επανω της
Κουρνιασες και κοιταξες μπροστα
Δεν εριξες πισω ουτε μια ματια
Ακουμπησες ολες τις ελπιδες σου
Ευλαβικα
(Να φυγω, να φυγω)
Παλεψες σαν θεριο
Εψαχνες να βρεις στερια
Πού βρηκες το κουραγιο
Ενα κλαρακι, μια σταλια
Λυγιζες καθημερινα
Δεν εσπασες, κρατησες γερα
Το βλεμμα εψαχνε απεγνωσμενα την στερια
Γελαστηκες, προδωθηκες οικτρα
Δεν αντεξες τοση ερημια
(Να φυγω, να φυγω)
Βυθιστηκες καπου στα ανοιχτα

2006-09-09T17:02:00.000+03:00

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Ησουν και συ μια παρενθεση
Ενα περασμα βιαστικο και επωδυνο
Μια πολυασχολη μελισσα
Ενα απιστευτα γοητευτικο αγορι
Ενα πλασμα ευθραστο και λαβωμενο
Εψαχνες κατι και συ
Παγιδευμενος αναμεσα σε δυο κοσμους
Δεν σου εφταναν τα προβληματα του ενος
Ηθελες και αλλα.
Οποιος σε αγγιξε καηκε
Ησουν η πυρινη φλογα του κοσμου
Και μετα χαθηκες
Νομιζες οτι θα ζησεις χιλια χρονια
Χα! κι υστερα γυρισες πισω
Να πεις τι?
Να βρεις τι?
Να κοιταξεις ποιον?
Τα εχασες ολα
Τα πεταξες μακρια
Μαζι με αυτα και εμενα
Μαζι με εσενα και 'γω
Αραγε επεζησες?
Γιατι εγω ΖΩ!

2006-09-09T16:29:00.000+03:00

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Στεκεται μπροστα του
Το βλεπει ξανα
Κλειστο, σιωπηλο
Προσπαθει να διακρινει μια κινηση πισω απο την κουρτινα
Ησυχια
Μπορει να ανοιξει η πορτα και να βγει καποιος
Ησυχια
Δεν υπαρχει κανεις μεσα
Καμια κινηση,κανενα ιχνος ζωης
Ησυχια
Κι ομως ποση φασαρια
Εκει εμεινε ενα κομματι ζωης
Εκει εζησαν τα ονειρα
Εκει εζησε η ελπιδα
Θεε μου, ποση φασαρια , ποση ησυχια
Στο σπιτι

2006-09-01T00:12:00.000+03:00

ΤΟ ΚΟΥΒΑΡΑΚΙ

Ειχε ξεχασει εναν βραστηρα αυγων.
Εναν κιτρινο βραστηρα απο αυτους
που κανεις μια τοση δα μικρη τρυπουλα
στο αυγο
προσθετεις λιγο νερο
βαζεις τον βραστηρα στην πριζα
και σε λιγο το αυγο
ειναι ετοιμο.

Ειχε ξεχασει και ενα βιβλιο μαγειρικης.
Ενα πρασινο μεγαλο βιβλιο.
Εναν Τσελεμεντε.

Τα ειχε ξεχασει.....ή τα ειχε αφησει?
Ουφ! δεν θυμαται πια.
Δεν θελει να θυμαται πια,
δεν αντεχει να θυμαται...
Ποναει οταν θυμαται...
Ακομα!

Εμειναν εκει μαζι μ'ενα κομματι του εαυτου.
Εμειναν εκει.
Ενα κουβαρι απο δακρυα, αυγα, ονειρα, θυμο.
Ενα κουβαρι απο γελια, ξενυχτια,ιδρωμενες αγκαλιες,τσελεμεντεδες.

Ενα κουβαρακι.. που ειχε αναγκη να αγαπηθει!

2006-08-31T23:41:00.000+03:00

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ολα ετοιμα, εισητηρια, διαβατηρια, βαλιτσες.
Ολα ετοιμα... ή σχεδον ολα.
Η καρδια αγωνια.
Θα παει παλι πισω εκει.
Εικοσι χρονια και βαλε.
Ηταν παιδι, ειναι παιδι
Παγιδευμενη σε σωμα παιδικο
Ματια εφηβικη
Δεν την βλεπει ομως κανεις
Ειναι μια αλλη εξω εκει
Και τωρα θα παει παλι πισω
Αραγε τι θα συμβει?
Τωρα θα ειναι ολοι μαζι
Εχει περασει μια ολοκληρη ζωη
δεν περιμενε να ερθει αυτη η στιγμη!
Ηξερε οτι θα συμβει
μια μερα σαν αυτην
Τι περιεργη ειναι η ζωη
Δεν θα κοιμηθει
Θα περιμενει
Ειναι η στιγμη
Αραγε ειναι ετοιμη Αυτη?